Sunday, 16 September 2018

Chryssanthie Polyzou


                               Old Centaur teased by Eros, roman copy of a classical greek original, Louvre



I was trying to hear you

by being an apprentice

to the sound of absence.

Where does all that Love go

when eyes lose sight of eyes

and lips embrace silence?

Does it become a night prayer or

a Centaur shirt to scratch

the tender flesh of the word?


Chryssanthie Polyzou , Oropedio spring summer 2018




Σ’ αφουγκραζόμουν μαθητεύοντας

στον ήχο της απουσίας.

Πού πάει αλήθεια τόσος Έρωτας

όταν τα μάτια χάνονται

και τα χείλη ασπάζονται

τη σιωπή;

Γίνεται νυχτερινή προσευχή

ή πουκάμισο Κενταύρου

χαράζοντας την τρυφερή σάρκα

της λέξης; 


Χρυσάνθη Πολύζου,  Οροπέδιο , Άνοιξη Καλοκαίρι 2018




Wednesday, 5 September 2018

Dora Kaskali

                                                    Marc Chagall, Les Amoureux - 1928

His words


You wave me·
scratching the walls of habit.
You set me free
paying as bail
topazes, moonstones, cobalt. Eye amulets.
You drag me intο your light
you, lantern of the after rain
crystal that returns my reflection clear.
Relaxed.
You tame the scorpion
I was feeding on my arm
I lean on your sand dune
thirsty mouth and all my limbs get wet.
You make me give birth to words
I call anticipation
engulfing your spirit
I break you, pieces
of flesh, of guilt, of lust and deprivation.
I put you on, my little
installation
eerie monster
my treasure.


Said he.


Let his poem be done.


Dora Kaskali, Somewhere to lean on, Melani 2018



ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥ


Με ανεμίζεις·
τρίζεις τους τοίχους της συνήθειας.
Με αποφυλακίζεις
δίνοντας εγγύηση
τοπάζια, φεγγαρόπετρα, κοβάλτιο. Μάτια φυλακτό.
Με σέρνεις στο φως σου
φανέ του απόβροχου
κρύσταλλο που επιστρέφει το είδωλό μου καθαρό.
Ησυχασμένο.
Εξημερώνεις το σκορπιό
που τάιζα στο μπράτσο.
Στη θίνα σου ακουμπώ
στόμα διψασμένο κι όλα τα μέλη υγραίνονται.
Μου γεννάς λέξεις
που βαφτίζω στην προσδοκία
το νόημά σου εγκολπώνοντας.
Σε σπάζω, κομμάτια
σάρκας, ενοχής, κάβλας και στέρησης.
Σε φορώ μικρή μου
εγκατάσταση
απόκοσμο τέρας
θησαυρέ μου

Είπεν εκείνος.

Γενηθήτω το ποίημά του.


Δώρα Κασκάλη, Κάπου ν’ ακουμπήσεις, Μελάνι 2018


Monday, 25 June 2018

Tassos Livaditis

                                                                            Evert Collier, Still life, 1696 

And  if I have lost my life
I have lost it over things  unimportant,
a word,
a key,
a yesterday or a tomorrow.
Yet my nights always have
a scent of violet
because I remember...

Tassos Livaditis

Κι αν έχασα την ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα,
μια λέξη,
ένα κλειδί,
ένα χτες ή ένα αύριο.
Όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα
ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι....


ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


Sunday, 3 June 2018

Yiannis Patilis

Kay Sage

  Even the wind
  by blowing on your body
  has become a sculptor

  Yiannis Patilis


Ως κι ο αέρας
Το κορμί σου φυσώντας
Σπούδασε γλύπτης

Γιάννης Πατίλης

Thursday, 3 May 2018

Yiannis Patilis


                                                                    Jan Van der Kooi
 I can still talk with you


Your letters were sent by the rain
and the wind!...
Whenever you knocked on my windowpane
I was getting out in the street and listened:
that you were a cloud that set off
and came to cry above my house
in the city...

Yiannis Patilis


Μπορώ ακόμα και μιλώ μαζί σου

Τα γράμματά σου τα' στελνες με τη βροχή
και τον αέρα!...
Όταν μου χτύπαες το τζάμι έβγαινα
κατέβαινα στο δρόμο κι άκουγα:
πως σύννεφο ήσουν που ξεκίνησες
κ' ήρθες να κλάψεις πάνω απ' το σπίτι μου
στην πόλη...

 Γιάννης Πατίλης,
 Μη καπνιστής σε χώρα καπνιζόντων (ποιήματα 1970-1980), εκδ. Ύψιλον, Αθήνα 1982.

Sunday, 29 April 2018

Laskaris Christos

                                                            William Turner,  A Storm (Shipwreck) 1823


The shipwreck


I catch myself from time to time
to sigh deeply 
with a sob.

 As if inside me  a shipwreck 
has stirred.

Christos Laskaris

Το ναυάγιο  

Πιάνω τον εαυτό μου πότε πότε  
να αναστενάζει, βαθιά 
με αναφιλητό. 

Σα να 'χει μέσα μου σαλέψει
κάποιο ναυάγιο. 

Χρίστος Λάσκαρης




Monday, 5 March 2018

Haris Vlavianos

                                                    Amedeo Modigliani , the apprentice

V

I am not an ordinary man.
I am a man in love.

I think of you  not as the one who thinks
but as the one who loves.

Haris Vlavianos


V

Δεν είμαι άνθρωπος κοινός.
Ένας ερωτευμένος είμαι.

Σε σκέφτομαι όχι σαν κάποιος που σκέφτεται
αλλά σαν ο ένας που αγαπάει.

Χάρης Βλαβιανός


Wednesday, 28 February 2018

Panos Kyparissis

                                                       Henri Manguin, bather seated by a cassis

The small of satisfaction


To the limits
The way they love each other
 the sea and the sky

* * *

It shines so bright
your arm at night
or is it broken moons that pass by?

* * *

Newly wed the sea
unkissed in your feet
and you mind only her depth

* * *

Seeing medusas for years
counting fevers
of your lips

How can you grow mature unkissed?

* * *

What are you saying to the wilderness
and it does not pour its shade on your face?


* * *

I slide inside
through the fresh arch of your body
silent vessel of the night
into a deep voyage of salvation
Without doubts, without shores


Panos Kyparissis, Black cotton, 2009



Μικρά της ηδονής


Στα όρια
Όπως αγαπιούνται
θάλασσα κι ουρανός


* * *

Λάμπει λευκή
η ωλένη σου τις νύχτες
ή περνούν σπασμένα τα φεγγάρια; 

* * *

Νεόνυμφη θάλασσα
αφίλιτη στα πόδια σου
και ΄συ λογαριάζεις το βυθό της


* * *

Μέδουσες έβλεπες χρόνια
και πυρετούς μετρούσες
των χειλιών σου

Πώς να ωριμάσεις αφίλητος;


* * *

Τι λες της ερημιάς 
και δε σε σκοτεινιάζει;


* * *

Γλιστρώ μέσα
από τη χλωρή αψίδα του κορμιού σου
σιωπηλό καράβι της νύχτας
σε ταξίδι βαθύ του λυτρωμού
Δίχως αμφιβολίες, δίχως ακτές 


Πάνος Κυπαρίσσης,  "Μαύρο βαμβάκι", Μελάνι, 2009


Thursday, 22 February 2018

Chryssanthie Polyzou

                                                      Pieter Bruegel the Elder - The Tower of Babel (Vienna)


        Little Bible

                                                                                "To love means to glorify"
                                                                                         Giorgos Chimonas

I was setting up my own Babel tower.
Not to touch the sky.
No.
Just to glorify you.
But the only thing
I trully needed
was an Ark
to spare me
from your deluge.

Chryssanthie Polyzou



Μικρή Βίβλος
                                                                   
                                                                   "Αγαπώ σημαίνει κάνω κάποιον ένδοξο"
                                                                                              Γιώργος Χειμωνάς

Έστηνα τη δική μου Βαβέλ.
Όχι για ν' αγγίξω τον ουρανό.
Όχι.
Μονάχα για να σε δοξάζω.
Μα το μόνο που τελικά
χρειάστηκα
ήταν μια Κιβωτός
να με σώσει
απ' το δικό σου
Κατακλυσμό.

Χρυσάνθη Πολύζου


Friday, 16 February 2018

Dimitris Antoniou

   Antonio Guzman Capel, flores y otros objetos

                                    
30
You are going to suffer again
playing with poetry;
it's like a medicine:
you should know the dosage,
to find the cure for poison.

Dimitris Antoniou


30
Θα πάθεις πάλι
με ποίηση παίζοντας˙
είν' σαν φάρμακο:
πρέπει δόση να ξέρεις,
στη γιατρειά από φαρμάκι.


Δημήτρης Αντωνίου,  Τάνκα


Wednesday, 7 February 2018

Nassos Vagenas

                                Sofonisba Anguissola, the chess game, 1555


 How can I beat you.

You set the rules. And you take

all of my soldiers one by one.You surround

my towers. My knights are scared

and wander around at a loss.



But how could I beat you. My 

very queen is fooling around.

She keeps betraying me among the weeds

with your soldiers and bishops.


Nassos Vagenas



Πώς να σε κερδίσω.

Με παίζεις όπως θέλεις. Και μου παίρνεις 

έναν-έναν τους στρατιώτες. Μου κυκλώνεις .

τους πύργους. Τ’ άλογά μου έχουν τρομάξει

και τριγυρνούν εδώ κι εκεί χαμένα.



Μα πώς να σε κερδίσω. Που ακόμα 

κι αυτή η βασίλισσά μου ξεπορτίζει. 

Και με προδίνει αδιάκοπα μέσα στα χόρτα 

με τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς σου.



Νάσος Βαγενάς

Thursday, 25 January 2018

Hector Kaknavatos

                            
                                                       Chryssanthie Polyzou, summer in Scopelos, 2018


6
Little sparrow
tell her if you see her
she made of me a cicada
that has never taken joy out of fire
nor of the glow of the wells
of the silence of the split figs 
or the seduced bluish purple sea
the startled noon
tell her
she made of me a voiceless cicada.

Hector Kaknavatos


6
Σπούργε
αν τηνε δεις ναν της το πεις
που μ’ έκανε τζιτζίκι
που όμως δεν την χάρηκε την πυρκαϊά
των πηγαδιών τη λάμψη
των σχισμένων σύκων τη σιωπή
το μαυλισμένο μπλάβο πέλαγο
το σαστισμένο μεσημέρι
ναν της το είπεις που
άχορδο μ’ έκανε τζιτζίκι.

Έκτωρ Κακναβάτος


Tuesday, 2 January 2018

Hector Kaknavatos

                                                       Frantisek Kupka, Le tourbillon, 1924

Of love

5
I belong to the storm
That's why I love you
I belong to the whirlwind
That's why I love you
It's within  me that you are the vortex
It's  you who broke the shaft
That was keeping the order
And all became war cries
Victorious frantic vowels
That's why I love you.

Hector Kaknavatos

Του έρωτα

5
Εγώ είμαι της θύελλας
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ
Είμαι της λαίλαπας
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ
Είναι που εντός μου είσαι η δίνη
Είναι που έσπασες τον άξονα
Που κράταγε την τάξη
Κι όλα γίναν ιαχές
Νικηφόρα έξαλλα φωνήεντα
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

Έκτωρ Κακναβάτος


Friday, 22 December 2017

Panos Kyparissis

                                                     Michelle Torrez,Ways of Sitting II


 LIGHTDRINKER


You come to consume me
knowning I am so thirsty for you
like a faun glass of water
traps the sunlight in its scarcity

You come
as you came for the first time
eyelids closed
wasting ineffable beauty
in front of my timid eyes

I choose with certainty the absolute
to encounter
and with the very certainty to fail

Despite the anabolics for the pain
I choose my hearing unguarded
to your clothes' return

With all the wounds to strike me
with those I shall withdraw.


Panos Kyparissis, 2015



ΦΩΤΟΠΟΤΗΣ

Έρχεσαι να με ξοδέψεις
ξέροντας πως σε διψώ
όπως φαύνο ποτήρι νερό
παγιδεύει στο λίγο του τον ήλιο

Έρχεσαι
όπως ήρθες την πρώτη σου φορά
με βλέφαρα κλειστά
σπαταλώντας άφατη ομορφιά
στην άτολμη ματιά μου

Διαλέγω με βεβαιότητα τ' απόλυτο
να μετρηθώ
και με την ίδια ν' αποτύχω

Παρά του πόνου τ' αναβολικά
προτιμώ αφύλακτη την ακοή
στων ρούχων σου το γυρισμό

Μ' όσες πληγές με βρουν
μ' αυτές θ' αποχωρήσω


ΠΑΝΟΣ ΚΥΠΑΡΙΣΣΗΣ, Σκύβοντας ουρανέ, Γαβριηλίδης 2015

Wednesday, 15 November 2017

Chryssanthie Polyzou


                                                     Pavlos Samios , greek romance             


En français

I wish your french and my french were perfect
cause only in this language
my complaint would have 
the sound of a raindrop 
the colour of sadness
the scent of an absence 
in a most precise, precious way

Chryssanthie Polyzou

En français

Μακάρι οι δυο μας να μιλούσαμε μονάχα γαλλικά
γιατί μόνο  στη γλώσσα αυτή
το παράπονό μου θα είχε τον ήχο της βροχής
το χρώμα της θλίψης 
το άρωμα της απουσίας
δοσμένο με τον πιο ακριβή, πολύτιμο τρόπο

Χρυσάνθη Πολύζου

Thursday, 2 November 2017

Menelaos Lountemis


Nikiforos Lytras, The Waiting (1895-1900)

Waiting


I am waiting for you. Don't ask why. 
Don't ask why somebody waits 
Who has nothing to wait for
But he still waits. 

Because if he stops waiting
It is as if he stops seeing
As if he stops looking at the sky
He stops hoping
He stops being alive.

It's unbearable... It's bitter
To reach slowly to the shore
Without being a castaway
 Nor a savior
 Just a wreck.

Menelaos Lountemis

 

Αναμονή  

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί. 
Μη ρωτάς γιατί περιμένει κείνος  
Που δεν έχει τι να περιμένει 
Κι όμως περιμένει. 

Γιατί σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζεί.

Αβάσταχτο είναι...Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο.

Μενέλαος Λουντέμης

Thursday, 26 October 2017

Maria Laina


Fernand Khnopff - Un Rideau Bleu - 1909

(...)

If I ever die,

don't you ever believe that my love for you is finished:

think that it will wait for you,

in other senses describing your beauty.


Maria Laina , Hereafter,1970


(...)

Αν κάποτε πεθάνω,
μην πιστέψεις ποτέ πως η αγάπη μου τελείωσε: 
σκέψου πως θα σε περιμένει,
σ' άλλες αισθήσεις περιγράφοντας την ομορφιά σου.


Μαρία Λαϊνά, «Δ΄ Θριαμβικό», Επέκεινα (1970)

Sunday, 13 August 2017

Vyron Leontaris

                                                                  Anna Aden, Sofia

(...)  From one loneliness to another we pass - that 's all,
we leave the hands we used to hold till now
(without even knowing they had abandoned us
years before)
asking for other hands meant to abandon us too
 -- What kind of hands are they supposed to be?

At least  that kind of loneliness you were used to
You already knew the walls, the corners, not to stumble in the darkness
You knew how not to fall upon the wounds of others
You knew the steps of "nobody"
And the  howling of desire dragging  in your guts.
At least you knew that kind of loneliness
why are you after another?

Vyron Leontaris, Maria by the window


“… Από μια μοναξιά σ’ άλλη περνάμε – αυτό είναι όλο,
αφήνουμε τα χέρια που κρατούσαμε ως τώρα
(χωρίς να μάθουμε ποτέ μας πως μας είχαν χρόνια πριν
εγκαταλείψει)
ζητώντας άλλα χέρια που κι αυτά θα μας εγκαταλείψουν
– μα τι χέρια να ‘ναι αυτά;

Τουλάχιστον αυτή τη μοναξιά την είχες συνηθίσει,
ήξερες πια τους τοίχους, τις γωνιές, να μη σκοντάφτεις στο
σκοτάδι,
ήξερες να μην πέφτεις πάνω στις πληγές των άλλων
γνώριζες τα βήματα του «κανείς…»
και το συρτό αλύχτημα της επιθυμίας στα σωθικά σου.
Τουλάχιστον αυτή τη μοναξιά την ήξερες,
γιατί γυρεύεις άλλη; (…)

Βύρων Λεοντάρης
απόσπασμα από το: Η Μαρία στο παράθυρο

Monday, 10 July 2017

Haris Vlavianos

                                                   Joaquin Sorolla y Bastida - Beach


WHAT EXACTLY IS POETRY?

You are driven to a deserted beach
All the way your eyes
are blindfolded in a white handkerchief.
You finally unfold them
and you see the sea
spreading peacefully
to the end of the horizon.
You suddenly close them
and you are laying
on a rock,
gazing bewildered
the starry sky.
You open them again
and in front of you
unfolds a plain
sown with daises
You lean and pick one randomly
Its petals form
 - what else ?
 your name.

Haris Vlavianos



ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;


Σε οδηγούν σε μια ερημική παραλία.
Σ’ όλη τη διαδρομή τα μάτια σου
είναι δεμένα με λευκό μαντήλι.
Το λύνεις επιτέλους.
και βλέπεις τη θάλασσα
ν’ απλώνεται γαλήνια
ως τα βάθη του ορίζοντα.
Τα κλείνεις και ξαφνικά
βρίσκεσαι ξαπλωμένος
πάνω σ’ έναν βράχο,
να κοιτάς έκθαμβος
τον έναστρο ουρανό.
Τ' ανοίγεις πάλι
και μπροστά σου
ξετυλίγεται ένα λιβάδι
σπαρμένο με μαργαρίτες.
Σκύβεις και κόβεις μία στην τύχη.
Τα πέταλά της σχηματίζουν
- τι άλλο;
τ’ όνομά σου.

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

Tuesday, 27 June 2017

Hector Kaknavatos

                                        Paul Klee - Self-portrait full face, resting head in hand


Of  Love


Oh you fool you never knew

that I was made of glass

that I would break into shivers

before you  even touched me


Hector Kaknavatos



Του Έρωτα


Άμοιρη δεν το ‘ξερες

Που ήμουνα γυάλινος

Πως θα γινόμουν θρύψαλα

Πριν καν με αγγίσεις.


Έκτωρ Κακναβάτος


Monday, 19 June 2017

Yiannis Efstathiadis

                                      
                                                                 An Orchard in Spring - Claude Monet, 1886



Don't send your love by post

send it by a migratory bird

so that it can return every spring.


Yiannis Efstathiadis



Μη στείλεις με ταχυδρόμο τον έρωτά σου

στείλ' τον μ' αποδημητικό πουλί 

για να ξαναγυρίζει κάθε άνοιξη.


Γιάννης Ευσταθιάδης


Friday, 16 June 2017

Dimitris Kanellopoulos

                                                       Deák Nándor (1883 - 1953)



The song of the cricket


As the song of the cricket
fades away
the stranger shows up.
He shakes off
the wet foliage of the night
he stands silent
in front of the dumb house.

It's the time that fatigue
changes shifts with pain.


Τhe weeping has settled down
a black serenity dresses the elves
it follows the dark passages
and the downspouts
so that duty  proud
can make its way.


Dimitris Kanellopoulos, 2009



Το τραγούδι του γρύλου  

Καθώς ξεψυχάει
το τραγούδι του γρύλου
προβάλλει ο ξένος.
Τινάζει από πάνω του
την υγρή φυλλωσιά της νύχτας·
αμίλητος στέκει

μπροστά στο βουβό σπίτι. 

Είναι η ώρα που η κούραση 
αλλάζει βάρδια με τον πόνο. 

Έχει κοπάσει ο θρήνος·
μαύρη γαλήνη ντύνει τα ξωτικά,
πιάνει τα σκοτεινά περάσματα 
και τις ρονιές 
να βρει δρόμο υπερήφανο το χρέος
και να περάσει.

Δημήτρης Κανελλόπουλος, Κλίνη Σπόρου, Καλή, εκδ. Οροπέδιο 2009

Tuesday, 13 June 2017

Argyris Chionis

                                                          John Sell Cotman, A Ruined House



The innereater

In memory of  Yorgos G. Karavasilis

The innereater is a tiny, voracious, evereating monster, something like a woodworm, but much more sneaky and much more dangerous. To be more precise, whereas woodworm eats only wood and, eating it makes so much noise that is easily traceable and can be dealt with, the innereater is omnivorous and completely quiet so he can't be traced or dealt with. He burrows sneaking everywhere in woods, iron, stones, glasses and humans and does his work, his horrible work, slowly, systematically, and with a rather cunning technique. For one thing, to penetrate its victims unobserved, it never opens a new hole but uses the one still existing entrances such as holes of nails or screws with no stucco on, slight scars from rust, minor cracks and crevices, a broken pimple, a badly filled tooth...
Then, inside its victim, it makes it empty from within, little by little, almost imperceptibly, leaving intact the outer part, the shell...And that 's where tragedy begins: you return home one night, a little drunk maybe, and you put the key into the keyhole and the keyhole subduces and drops quietly on the floor and your key stays bewildered inside a vast hole and you lean on the door, you don't push it , you just lean, and the door crumbles and falls with no noise on the floor, and you, not dazzled from drink but from all the unprecedented that happens in front of your very eyes, desperately seek a prop and you lean, shoulder and head onto the stile of the entry and the stile collapses and the whole house disappears in silence, not even a sound, as if somebody had emptied a poke of flour, dust, only dust which when it settles down, reveals an empty terrain where your house was, a while ago...

All these blocks of flats, all these skyscrapers who were made to be for ever and crumble for nothing, an earthquake of only two on the richter scale, are corroded by this repulsive, this sneaky insect.

Most tragic of all to meet a friend of yours in the street, a dear friend you haven't seen for years, you hug him eagerly only to realise suddenly that you hugged the absolute nothing, since he turns into dust right away, dust you shake from your clothes and you keep going, on your way, into this nightmare called life, which is in fact the kingdom of  the innereater...

Argyris Chionis, Beings and non beings, 2006


Ο ΕΣΩΦΑΓΟΣ


Μνήμη Γιώργου Κ. Καραβασίλη

Ο Εσωφάγος είναι ένα ελάχιστο, αδηφάγο, αειφάγο τέρας, κάτι σαν σαράκι, αλλά πολύ πιο ύπουλο, πολύ πιο επικίνδυνο. Για να γίνω σαφέστερος, ενώ το σαράκι τρώει μόνο ξύλα και, τρώγοντάς τα, κάνει τόσο θόρυβο που είναι πολύ εύκολο να εντοπισθεί και ν’ αντιμετωπισθεί, ο εσωφάγος είναι παμφάγος και εντελώς αθόρυβος, δηλαδή μη εντοπίσιμος και αντιμετωπίσιμος. Τρυπώνει ύπουλα παντού, μέσα σε ξύλα, σίδερα, πέτρες, γυαλιά κι ανθρώπους, και κάνει τη δουλειά του, τη φρικτή δουλειά του, αργά αργά και συστηματικά και με μια τεχνική εντελώς πανούργα. Κατ’ αρχάς, για να εισχωρήσει μες στα θύματά του απαρατήρητος, ποτέ καινούργια τρύπα δεν ανοίγει, αλλά χρησιμοποιεί ήδη υπάρχουσες εισόδους όπως αστοκάριστες οπές από καρφιά ή βίδες, ανεπαίσθητες ουλές από σκουριά, ελάχιστες ρωγμές ή ραγισματιές, ένα σπυρί σπασμένο, ένα κακοσφραγισμένο δόντι… Ύστερα, εντός του θύματός του πλέον, αρχίζει να το αδειάζει, από μέσα, λίγο λίγο, ανεπαίσθητα σχεδόν, αφήνοντας ωστόσο, μέχρι τέλους, ανέπαφο το γενικό περίβλημα, το κέλυφος. Κι εδώ αρχίζει η τραγωδία. Γυρίζεις ένα βράδυ σπίτι σου, λιγάκι μεθυσμένος ίσως, και βάζεις το κλειδί στην κλειδαριά κι η κλειδαριά υποχωρεί και πέφτει αθόρυβα στο δάπεδο και το κλειδί σου μένει απορημένο μέσα σε μια υπερμεγέθη τρύπα κι ακουμπάς την πόρτα, δεν τη σπρώχνεις, απλώς την ακουμπάς, κι η πόρτα σωριάζεται αθόρυβα στη γη, κι εσύ, όχι ζαλισμένος από το πιοτό, αλλά απ’ όσα ανήκουστα συμβαίνουνε μπροστά σου, απελπισμένα αναζητάς έν’ αποκούμπι και γέρνεις ώμο και κεφάλι στον παραστάτη της εισόδου κι ο παραστάτης καταρρέει και το σπίτι ολόκληρο αφανίζεται αθόρυβα, χωρίς ούτε ένα κρακ, σαν ν’ άδειασε κανείς από ψηλά ένα σακί αλεύρι, σκόνη, μονάχα σκόνη που, όταν κατακάθεται, αποκαλύπτει έν’ άδειο οικόπεδο εκεί που ήτανε το σπίτι σου πριν λίγο.

Όλες αυτές οι πολυκατοικίες, όλοι αυτοί οι ουρανοξύστες, που φτιάχτηκαν για πάντα και καταρρέουν μ’ ένα τίποτε, μ’ ένα σεισμό μονάχα δύο Ρίχτερ, έχουν διαβρωθεί από αυτό το απεχθές, αυτό το ύπουλο ζωύφιο.

Το τραγικότερο όλων όμως είναι να συναντάς στο δρόμο φίλο σου, φίλο αγαπημένο που έχεις χρόνια να τον δεις, και με λαχτάρα να τον αγκαλιάζεις και να ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι αγκάλιασες το τίποτε, αφού αμέσως σκόνη γίνεται, σκόνη που την τινάζεις απ’ τα ρούχα σου και συνεχίζεις να βαδίζεις μέσα σ’ αυτό τον εφιάλτη που λέγεται ζωή, αλλ’ είναι, στην ουσία, το βασίλειο του εσωφάγου.

Αργύρης Χιόνης , Όντα και μη όντα, 2006

Saturday, 20 May 2017

Christos Armando Guezos


                                          Ito Jakuchu (Japanese: 1716-1800) - Phoenix and Sun


The awareness of the phoenix

Ι.


And you know what?
I broke.
I had written lies once
Ι am invulnerable
but just listen to me:
I broke.
By now I have some of the awareness
of the phoenix
the fact he resurrects
is nothing compared
to his death each time
of all that preceded.
Life comes back
but memory lingers.

Christos Armando Guezos


Η επίγνωση του φοίνικα

Ι.


Και ξέρεις κάτι;
έσπασα.
Κάποτε είχα γράψει ψέματα
είμαι άτρωτος
αλλά άκου με λίγο:
έσπασα.
Πλέον έχω κάτι από την επίγνωση
του φοίνικα
το γεγονός ότι ανασταίνεται
δεν κάνει τίποτα μπροστά στην ανάμνηση
του κάθε φορά θανάτου του
των όσων προηγήθηκαν.
Η ζωή επανέρχεται
αλλά η μνήμη μένει.


Χρήστος Αρμάνδο Γκέζος


Friday, 12 May 2017

Chryssanthie Polyzou

                                                                  Roman mosaic in Zippori (Sephoris) Israel

Timeo Danaos et dona ferentes
(Beware of Greeks bearing gifts)


Beware of the 
people fireworks
Of those I speak with the heavenly glow
You know it
they possess the language of the angels
Beware
They always dictate you your words
before they enter the poem
As if they have just freed them from prison
Beware
They last as long as a lightning 
And who 's to save you 
from the darkness to come

Beware of Greeks
even those bearing love


Chryssanthie Polyzou


"Φοβού τους Δαναούς " 


Να τους φοβάσαι  
Τους ανθρώπους πυροτεχνήματα 
Γι αυτούς μιλώ με την ουράνια λάμψη  
Το νιώθεις πως κατέχουν τη γλώσσα των αγγέλων  
Να τους φοβάσαι 
 Σου υπαγορευουν πάντοτε τις λέξεις σου 
πριν μπουν στο ποίημα 
Σαν να τις ελευθέρωσαν από τη φυλακή τους 
 Να τους φοβάσαι  
Κρατάνε όσο μια αστραπή 
Και ποιος σε σώζει 
απ ' το σκοτάδι που θα έρθει. 

Να τους φοβάσαι τους Δαναούς  
κι ας φέρνουν έρωτες


Χρυσάνθη Πολύζου

Friday, 5 May 2017

Panos Kyparissis

                                          
                                              Richard Diebenkorn, Seated Girl by a Window, 1960

 Silent iambs

Claiming the unfulfilled
no wish is longer melodic

I read your lips in silence
and you behind the glass
you gaze with that look of the sea
without finding a king
to make the myth work again

Apostrophe of the moon
curving unexpected rock
clatters of memory
and other heartbeats of the spring

What to gather with words?
what with silence?

With a little bit of I
with a mouth shut
I try a nursing
with a healing stern
and a hurt flag of the dusk

Panos Kyparissis


 Ίαμβοι Σιωπηλοί

Διεκδικώντας το ανεκπλήρωτο
καμιά ευχή δε μελωδεί

Διαβάζω τα χείλη σου στη σιωπή
κι εσύ πίσω απ' το γυαλί
κοιτάζεις με 'κείνο το βλέμμα της θάλασσας
δίχως να βρίσκεις βασιλιά
να στεριώσεις πάλι το μύθο

Δασεία του φεγγαριού
σμιλεύει απρόοπτο βράχο
ποδοβολητά της μνήμης
κι άλλες ταχυπαλμίες της άνοιξης

Τί να μαζέψεις με λέξεις;
Τί με σιωπή;

Με λίγο εγώ
με στόμα κλειστό
δοκιμάζω μια νοσηλεία
με πρύμνη ιαματική
και δειλινή σημαία πληγωμένη


Πάνος Κυπαρίσσης, Το χώμα που μένει

Monday, 1 May 2017

Panos Kyparissis

                                                       Camille Claudel, lovers

I slide inside
through the fresh arch of your body
silent vessel of the night
on a deep voyage of salvation

No doubts, no shores

Panos Kyparissis, Black cotton , 2009


Γλιστρώ μέσα
από τη χλωρή αψίδα του κορμιού σου
σιωπηλό καράβι της νύχτας
σε ταξίδι βαθύ του λυτρωμού

Δίχως αμφιβολίες, δίχως ακτές 


Πάνος Κυπαρίσσης, από την συλλογή "Μαύρο βαμβάκι", Μελάνι, 2009

Monday, 24 April 2017

Thanassis Kostavaras

Henri Manguin, Sleeper, 1918
                                     

Dreamlike Eros

The way you are, a dream.
The way you are, a light shiver of the breeze
sound of a flute coming from the echanted forest
In this way stand by me.
Face touched by a wizzard of Love
Body conquered by impetuous desire.

Stand by me as long as possible.

And let the hours not wake me.
A sweet bird's singing
never let me out of your embrace.

But like this, flooded by this timeless bliss
from the one to the other sleep let me pass, the longest.


Thanassis Kostavaras, The tranfigurations of the gardens, 2003



ΕΝΥΠΝΙΟΣ ΕΡΩΣ


Έτσι όπως είσαι, όνειρο.
Έτσι όπως είσαι, ανάλαφρο σκίρτημα αύρας
ήχος φλογέρας που έρχεται απ' το μαγεμένο δάσος
Έτσι μείνε κοντά μου.
Πρόσωπο αγγισμένο από έναν μάγο Έρωτα.
Σώμα πολιορκημένο απ' τον αχαλίνωτο πόθο.


Μείνε κοντά μου όσο γίνεται περισσότερο.


Κι ας μη με ξυπνήσουν οι ώρες.
Έστω πουλιού γλυκό κελάηδισμα
ας μη με βγάλει απ' την αγκάλη σου.

Μα έτσι, πλημμυρισμένος απ' αυτή την άχρονη ηδονή
από τον έναν, στον άλλον ύπνο ας περάσω, τον βαθύτερο.



Θανάση Κωσταβάρα, από την συλλογή ¨Οι μεταμορφώσεις των κήπων", Μεταίχμιο, 2003

Thursday, 13 April 2017

Manolis Pratikakis

                                   Joseph Mallord William Turner, Sea View (About 1826)


With you, even head winds become fair


Love, love you are all the sunshines together; all the beaches
of home.You are the return and at the same time the everlasting
sailing— How should I get bored? I row, I dock at the
piers of your hips.


I follow Ulysses in your sea caves.


Your voice broadens my hearing 's shell, till
it becomes school presenting its ancient busts
And the classrooms new, for our words to run 
carefree and become children of future people.


Manolis Pratikakis



Μαζί σου, και με ενάντιους ανέμους ουριοδρομώ 

.

Αγάπη,αγάπη είσαι όλες μαζί οι λιακάδες· όλες οι αμμουδιές
της πατρίδας.Είσαι η επιστροφή κι εν ταυτώ ο αιώνιος
απόπλους — πώς να πλήξω; Κωπηλατώ, ελλιμενίζομαι στις
προβλήτες των λαγόνων σου.


Οδυσσεύω στις πελαγίσιες σου σπηλιές.


Η φωνή σου διευρύνει της ακοής μου το όστρακο,ώσπου
να γίνει σχολείο που έχει να δείξει παμπάλαιες προτομές.
Κι αίθουσες νέες,για να μπορούν αμέριμνα να τρέχουν και να
είναι παιδιά μελλοντικών ανθρώπων τα λόγια μας. 

Μανόλης Πρατικάκης

Tuesday, 11 April 2017

Yerassimos Lykiardopoulos

                                              Jeune femme au piano - François Gauzi, 1904

III

All is played on a true lie
so tenderly
with skilled fingers
on the piano

all is  played
following a tune without a tune.

This can't go on  my voice on your song
somebody should tell the out of tune truth

even if we are to hush for ever.


Yerassimos Lykiardopoulos, Mandarin's poems, 2002


ΙΙΙ

Όλα παιγμένα πάνω σ' ένα ψέμα αληθινό
τόσο τρυφερά
μ' έμπειρα δάχτυλα
στο πιάνο

όλα παιγμένα
πάνω σ ΄ένα σκοπό χωρίς σκοπό.

Δεν πάει άλλο το τραγούδι σου με τη φωνή μου
κάποιος πρέπει να πει την παράφωνη αλήθεια

έστω κι αν είναι να σωπάσουμε για πάντα.

 Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Τα ποιήματα του Μανδαρίνου, Εκδ. Ύψιλον 2002