Tuesday, 9 August 2016

Vyron Leondaris

                                                         Assadour Baharian

It will be horrible to leave like this,

without a cause, a fight, a scream

-people who died without a scratch-

people  so "quietly mixed in..."

Vyron Leondaris, Discolorations (fragment) 1959

Θα 'ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως

μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή

-άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή,

άνθρωποι που "διελύθησαν ησύχως..."

Βύρων Λεοντάρης , Αποχρωματισμοί, (απόσπασμα) 1959

Thursday, 4 August 2016

Nikos Karouzos

                                               Franz Kupka (1871-1957)The Yellow Scale (Charles Baudelaire)

Romantic Epilogue

Don't you ever read me if you haven't
followed funeral services of unknown men
or even memorials.
When you haven't guessed
the power
that renders love
equal to death.
When you haven't flown a kite on an Ash Monday
without tormenting it
by pulling its string more and more.
When you don't know when Nostradamus
smelt the flowers.
When you never went not even once
to a ceremony of the Deposition
When you are not aware of any past perfect.
If you don't love animals
and especially weasels.
If you don't hear thunders pleasantly
When you don't know that beautiful Modigliani
drunk at three in the morning
knocked violently on a friend's door
looking for the poems by Villion
and started to read aloud for hours
disturbing the universe.
When you call nature our mother and not our aunt.
When you don't drink the innocent water happily.
If you have not understood that Flora
is rather our era.
Don't you ever read me
you are
Don't you ever read me
if you did not get into confllict with the body...
Time to go
I have no more breast.

Nikos Karouzos, 1969

Ρομαντικός επίλογος

Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε
παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων
ή έστω μνημόσυνα.
Όταν δεν έχετε
μαντέψει τη δύναμη
που κάνει την αγάπη
εφάμιλλη του θανάτου.
Όταν δεν αμολήσατε αϊτό την Καθαρή Δευτέρα
χωρίς να τον βασανίζετε
τραβώντας ολοένα το σπάγκο.
Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια
ο Νοστράδαμος.
Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια φορά
στην Αποκαθήλωση.
Όταν δεν ξέρετε κανέναν υπερσυντέλικο.
Αν δεν αγαπάτε τα ζώα
και μάλιστα τις νυφίτσες.
Αν δεν ακούτε τους κεραυνούς ευχάριστα
Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani
τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος
χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του
γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν
κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά
ενοχλώντας το σύμπαν.
Όταν λέτε τη φύση μητέρα μας και όχι θεία μας.
Όταν δεν πίνετε χαρούμενα το αθώο νεράκι.
Αν δεν καταλάβατε πως η Ανθούσα
είναι μάλλον η εποχή μας.
Μη με διαβάζετε
Μη με διαβάζετε όταν
δεν ήρθατε σε ρήξη με το σώμα…
Ώρα να πηγαίνω
δεν έχω άλλο στήθος.

Νίκος Καρούζος, Πενθήματα, 1969

Monday, 11 July 2016

Manolis Pratikakis

                                                           Camille Claudel, La Espiral


Shapeless. As I engrave you, with your closed body

with your unformed hands, you define me.

From your night a face hardly waves.

Although in love on my knee I hold the chisel

And kneeling I seek your silence icon

inside the stone.

With all the god's breath on the neck

With all the vibration of the vacuum that shivers in my vein

For a shape. For a word. That draws the sleighs into heaven.

With your born tread you will write on the sand

our first footprint.

And from your mouth my first word

will flutter.

Manolis Pratikakis, Stonemason, 2016


Άμορφη.Καθώς σε πελεκώ,με το κλειστό κορμί σου,

με τ’ ασχημάτιστα χέρια σου,με ορίζεις.

Από τη νύχτα σου δύσκολα κυματίζει ένα πρόσωπο.

Παρότι με έρωτα γονατιστός κρατώ τη σμίλη.

Και γονυκλινής γυρεύω της σιωπής σου το εικόνισμα

μέσα στην πέτρα.

Με όλη την ανάσα του θεού στον αυχένα.

Με όλη τη δόνηση του κενού που στη φλέβα μου τρέμει.

Για μια μορφή.Για μια λέξη. Που τραβά τα έλκηθρα

στον ουρανό.

Με το γεννημένο πέλμα σου θα γράψεις στην άμμο

την πρώτη μας πατημασιά.

Κι απ’ το στόμα σου η πρώτη πρώτη λέξη μου

θα φτερουγίσει.

Μανόλης Πρατικάκης, Λιθοξόος , Κέδρος 2016

Friday, 8 July 2016

Christos Laskaris

                                                                    Dimitris Milionis

You still travel noisy country house
and your crazy heart 

still insists on summer.
You still pump water out of the well,
even at nights 
you breathe passion.
A magical image
and unquenchable sorrow,
you still hold
the kid 
in your heart.

Christos Laskaris

Ταξιδεύεις ακόμα βουερό σπίτι της εξοχής
κι ακόμα η τρελή σου ψυχή
επιμένει στο καλοκαίρι.
Ακόμα αντλείς απ΄το πηγάδι νερό,
ακόμα τις νύχτες
με πάθος ανασαίνεις.
Εικόνα μαγική
και άσβηστη θλίψη,
ακόμα κρατάς
το παιδί
στην καρδιά σου.

Χρίστος Λάσκαρης,  Ποιήματα, Γαβριηλίδης, 2009

Friday, 1 July 2016

Thomas Gorpas

                                          Joachin Sorolla y Bastida, Maria dressed as a Valencian peasant,1906


The girl opposite in the grove
converses with desires and unbroken secrets.
Her hands show the streets
her feet set fire on the song of the grass
her eyes say good morning to the fresh light.
The sun shines on her forehead
her forehead  shines better than the sun.
Her endless hair is music
that wishes to go crazy.
As a whole she is the welcome of love
the most suitable heading for Sunday.

Thomas Gorpas, Future stops, 1979


Η κοπέλα απέναντι στο άλσος 
συνομιλεί μ' επιθυμίες κι ατσάκιστα μυστικά. 
Τα χέρια της δείχνουν τους δρόμους 
τα πόδια της προσανάβουν το τραγούδι της χλόης 
τα μάτια της καλημερίζουν το δροσερό φως. 
Ο ήλιος λάμπει στο μέτωπό της 
το μέτωπό της λάμπει πιο καλά από τον ήλιο. 
Τ' ανεξάντλητα μαλλιά της μουσική 
που θέλει να τρελαθεί. 
Ολόκληρη είναι το καλωσόρισμα της αγάπης 
ο πιο αρμόδιος τίτλος της Κυριακής. 

Θωμά Γκόρπα  Στάσεις στο μέλλον, Εγνατία 1979

Tuesday, 28 June 2016

Lina Fitili

                                            Michalis Economou, Houses with boat, 1836

Pink whitewash

On the days when

a grey bird

sits by the seaweeds

its beak stretched, 

you make imaginary circles like a whirling dervish.

A hot and humid afternoon in a breathless light is memory,

an unfamiliar body,

in an unknown millenium, plays solitaire

on the cardboard box of your family house.

Lina Fitili

Ροζ ασβέστης 

Τις μέρες που

ένα γκρίζο πουλί

στέκεται δίπλα στα φύκια 

με το ράμφος τεντωμένο,

κάνεις νοερούς κύκλους δερβίση γύρω απ ́το ίδιο σημείο.

Ένα ζεστό κι υγρό απόγευμα σε φως ξέπνοο η μνήμη,

ένα ανοίκειο σώμα

σε άγνωστη χιλιετία, ρίχνει πασιέντζες

πάνω στο χάρτινο κιβώτιο του πατρικού σου σπιτιού.

Λίνα Φυτιλή

Saturday, 25 June 2016

Takis Sinopoulos

                                                     Luigi Russolo , le parfum


You come again and again in this room
so naked that everybody stares at you.
You torture the seats as if torturing the guilty.
I ask you to strangle those wild birds inside you
but you set them free.
You become black from your sorrow
and you come here.
For a long time you've been coming again and again.
Your knees shine in the room.
I wash  your hands your armpits with my tears.
I wash your legs till the mountains.
I offer you my most tender voice for you to get dressed.
But you go
exactly as you came
so there is always a poem
to talk
about you.

Takis Sinopoulos, Seven more poems,1959


Έρχεσαι και ξανάρχεσαι σ' αυτή την αίθουσα 
τόσο γυμνή που σε κοιτάζουν όλοι.
Βασανίζεις τα καθίσματα σα να βασανίζεις τον ένοχο.
Σου λέω να πνίξεις μέσα σου αυτά τα άγρια πουλιά
μα εσύ τα λευτερώνεις.
Γίνεσαι μαύρη από τη λύπη σου
κι έρχεσαι εδώ.
Από καιρό έρχεσαι και ξανάρχεσαι.
Τα γόνατά σου αστράφτουν μέσα στην αίθουσα.
Σου πλένω με τα δάκρυά μου τα χέρια και τις μασχάλες.
Σου πλένω τα πόδια ως τα βουνά.
Σου χαρίζω την πιο ζεστή μου φωνή για  να ντυθείς.
Μα εσύ φεύγεις
όπως ήρθες
για να υπάρχει πάντα ένα ποίημα
να λέει
για σένα.

Τάκης Σινόπουλος, Επτά άλλα ποιήματα, Η νύχτα και η αντίστιξη , 1959, Εκδ. Ερμής Συλλογή Ι

Tuesday, 21 June 2016

Chloe Koutsoubelli

                                        Ingmar Bergman , Fanny and Alexander, 1982


Nor I

nor my brother

are normal kids.

I transform into black rain at nights

whereas he into snow.

I hate his innocence.

he puts his finger in the mouth

he keeps whimpering,

asks annoying questions,

who ate the marmelade

why our parents are so many years asleep,

why the lady in the white collar 

keeps knocking on the door.

But the most beautiful moment is 

us waiting for the angel to come.

We always keep him some milk and bread

because on this earth

little children's angels

are always so tired.


Ούτε εγώ
ούτε ο αδελφός μου
είμαστε φυσιολογικά παιδιά.
Εγώ τις νύχτες μεταμορφώνομαι σε μαύρη βροχή
αυτός σε χιόνι.
Μισώ την αθωότητά του.
Βάζει το δάχτυλο στο στόμα
συνέχεια κλαψουρίζει,
κάνει ερωτήσεις που ενοχλούν,
ποιος έφαγε τη μαρμελάδα
γιατί οι γονείς μας κοιμούνται τόσα χρόνια,
γιατί η κυρία με το άσπρο γιακαδάκι
εξακολουθεί να χτυπά την πόρτα.
Όμως η πιο όμορφη στιγμή είναι
όταν περιμένουμε τον άγγελο να έρθει.
Του φυλάμε πάντα λίγο γάλα και ψωμί
γιατί σ' αυτή τη γη
οι άγγελοι των μικρών παιδιών
πάντα είναι κουρασμένοι.

Χλόη Κουτσουμπέλη, Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης, Γαβριηλίδης 2016

Sunday, 19 June 2016

Takis Sinopoulos

Botticelli, Primavera, (detail of Zephyros and Chloris)


Since morning the wind  unpinned the sky
Since morning the sun has been smoking
among the ruins.

If your face , the face shield, and that cloud 
and the land landscape, and your eyes  turning suddenly
did not kill the image they had been
gazing at a little before.

If your hand was.
If your eyes.
If your hand.
If the word you were about to say.

So the wind all day.
All night the ashes of your fire.

Takis Sinopoulos, Stones, 1972


Απ’ το πρωί ο άνεμος ξεκάρφωνε τον ουρανό.
Απ’ το πρωί ο ήλιος κάπνιζε
ανάμεσα στα ερείπια.

Αν το πρόσωπό σου, το πρόσωπο ασπίδα, και το σύννεφο εκείνο 
κι ο τόπος τοπίο, και τα μάτια σου στρέφοντας ξαφνικά 
δεν είχαν σκοτώσει την εικόνα που κοίταζαν λίγο πιο πριν.

Αν το χέρι σου ήταν.
Αν τα μάτια σου.
Αν το χέρι σου.
Αν η λέξη που πήγες να πεις.

Λοιπόν όλη τη μέρα ο άνεμος.
Όλη τη νύχτα οι στάχτες της φωτιάς σου.

Τάκης Σινόπουλος, Πέτρες, 1972, Εκδ. Ερμής Συλλογή ΙΙ

Monday, 13 June 2016

Argyris Chionis

                                                                         Niki Karagatsi

 End Versions, VII

They are fading away in their frames

the photographs of my dead.

Just a little bit longer

and they will be twice dead.

 Argiris Chionis,  Whatever I describe , describes me

(English translation by Vicky Ioannidi)

Εκδοχές τέλους, VII

Ξεθωριάζουν στις κορνίζες

οι φωτογραφίες των νεκρών μου.

Λίγο ακόμη

και θα είναι δυο φορές νεκροί.

Αργύρης Χιόνης, "Ο,τι περιγράφω, με περιγράφει"

Monday, 6 June 2016

Angeliki Lalou

                                                                           William Turner

Look at how you hold yourself

At the edge of the night


And the city bows

Lights are turned on in the streets

In the houses open windows

You can still smell the spring

It feeds the desire in its scent

To surrender to you

That's what I want

In the kiss

All to become life

And let go the words

In the burning clouds

Angeliki Lalou

Κοίτα πώς κρατιέσαι

Στην κόψη της νύχτας

Μάτια μου

Κι η πόλη υποκλίνεται

Ανάβουν τα φώτα στους δρόμους 

Στα σπίτια ανοιχτά παράθυρα 

Μυρίζει ακόμα η άνοιξη 

Τρέφει στο άρωμά της τον πόθο 

Να σου παραδοθώ 

Αυτό θέλω μόνο 

Μες στο φιλί

Όλα ζωή να γίνουν
Κι ας χαθούν οι λέξεις 

Στα φλεγόμενα σύννεφα

Αγγελική Λάλου

Thursday, 2 June 2016

Lina Stefanou

                                                       Ivan Aivazovsky, moonlit night

Come tonight
fish with mouth open
scale - sword
iridescent passion
confusing the enemies


Tonight a net of light
the moon spreads upon the sea
On a silver hook cloudy eyed
love is caught and shivers.

Lina Stefanou

Έλα απόψε
ψάρι με το στόμα ανοιχτό
λέπι – σπαθί
παραφορά ιριδίζουσα
που τους εχθρούς μπερδεύεις


Απόψε στη ράχη της θάλασσας
δίχτυ από φως απλώνει το φεγγάρι
Σ’ αγκίστρι ασημί με βλέμμα θολό
καρφώνεται ο έρωτας και σπαρταράει.

Λίνα Στεφάνου

Saturday, 28 May 2016

Vassilis Karavitis

                                                                   Bill Brand , nude


I felt so close to you
Τhis summer
Like a sea drop
Drying on your knee
That is how you were evaporating inside me

And you survived.

Vassilis Karavitis, 1982


Πολύ κοντά σου
Βρέθηκα αυτό το καλοκαίρι.
Σαν το νερό της θάλασσας
Που στέγνωνε στο γόνατό σου
Έτσι εξατμιζόσουνα μέσα μου

Και επιζούσες.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ, Φόρμουλες για μιαν άγνωστη ζωή, 1982

Sunday, 22 May 2016

Vassilis Karavitis

Yiannis Migadis, backyard , 1977

Pasalimani 1970

Abundant cement has covered

Our childhood footsteps

The traces of the drowned

and those wrecked ashore.

At that time the sea lifts their grief

Awakes the tendants of the square

They walk out their door scared

And expose fake dreams

They leave them there without a note

And return to bed.

Those houses suit me.

That port.

That restrained sea

that has forgotten its source.

Vassilis Karavitis

Πασαλιμάνι 1970

Τσιμέντο άφθονο σκέπασε

Τις παιδικές μας πατημασιές

Τα ίχνη των πνιγμένων

Κι αυτών που ναυαγήσαν στην στεριά.

Τέτοιαν ώρα ανεβάζει η θάλασσα τον καημό τους.

Ξυπνάει τους ενοίκους της πλατείας

Βγαίνουν τρομαγμένοι στην πόρτα τους

Κι εκθέτουν κλεψίγαμα όνειρα.

Τ' αφήνουν εκεί χωρίς σημείωμα

Και ξαναπάνε για ύπνο.

Μου ταιριάζουν αυτά τα σπίτια.

Αυτό το λιμάνι.

Αυτή η σταματημένη θάλασσα

που ξέχασε την πηγή της.

Βασίλης Καραβίτης

Sunday, 15 May 2016

Takis Sinopoulos

                                              Sleeping Eros, Bronze statue of Hellenistic period

Every new love gives you
another face, it makes  you encounter
once again your loneliness.
When love is gone, the empty space resembles
a scene of crime.

Takis Sinopoulos, From "the poetry of poetry", 1964

Κάθε καινούργιος έρωτας σού δίνει ένα
άλλο πρόσωπο, σε φέρνει ν’ αντιμετωπίσεις
ακόμη μια φορά τη μοναξιά σου.
Όταν ο έρωτας φύγει, το κενό θυμίζει
χώρο εγκλήματος.

Τάκης Σινόπουλος, Απόσπασμα από το "Η ποίηση της ποίησης , 1964

Wednesday, 11 May 2016

Anestis Evangelou

                                                         Christian Schloe , The Poet

There are so many

There are so many that howl at nights
and impeccable , in the daytime, wander around us
most of them with a burning iron in their head
a red iron under the skin.

So many my brothers. I am not alone.

Anestis Evangelou, A respiration method, 1966

 Είναι πολλοί 

Είναι πολλοί που ουρλιάζουνε τις νύχτες
κι άψογοι, την ημέρα, περιφέρονται ανάμεσά μας,
πολλοί μ' έν' αναμμένο σίδερο μες στο μυαλό
κόκκινο σίδερο κάτω απ' το δέρμα.

Είναι πολλά τ' αδέρφια μου. Δεν είμαι μόνος.

Ανέστης Ευαγγέλου, Μέθοδος αναπνοής (1966) 

Sunday, 24 April 2016

Giorgos Ch. Theocharis

                                                      Ludvig August Smith, Female model before a mirror , 1841

Supporting the geometry of the body

Oh! that wonderful ο-mega of your hips!
How many illiterate eyes
have studied on it...

Giorgos  Ch. Theocharis, 1980

Υπέρ της γεωμετρίας του σώματος

Ω! το υπέροχο ω-μέγα των γοφών σου!
Πόσα μάτια αναλφάβητα 
πάνω του έχουνε σπουδάσει... 

Γιώργος Χ. Θεοχάρης, 1980

Wednesday, 20 April 2016

Tassos Livaditis

                                                             Marc Chagall, Blue Lovers

Symphony nο. 1

...People get together and  drive apart
and get nothing from one another. 

Because love is the toughest way to get to know each other.

Because people, comrade , start to exist at the moment 
they find a place 
in the life of others.

And then you realised why the desperate 
become the best rebels.

And we stay defendless all of a sudden, like a winner 
before death
or a defeated facing eternity.

Tassos Livaditis  (fragment from Symphony No.1)

Συμφωνία αρ. 1

...Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. 

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν. 

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
 στη ζωή των άλλων. 

Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες.

Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
μπροστά στο θάνατο 
ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα.

Τάσος Λειβαδίτης (απόσπασμα από τη Συμφωνία αρ. 1)

Monday, 18 April 2016

Markos Meskos

Catrin Welz-Stein , Memories

My future weapon

In the eyes of the drowned the boats
are an endless nostalgia − your voice, the sea,
is no good to me.

I can't hear nightingales. For you little North Wind
I 'll think about it twice next time
I wish to stay up under your trees.

I stand against you ( I dream, I wake, I bargain
for the good, I ache and grieve with you)
it isn't difficult to find
which hour of your voice suits me.

(For now poetry is soul)

Markos Meskos, Poems Black Forest I, 2011

Το κατοπινό μου όπλο 

Στα μάτια των πνιγμένων τα καράβια
είναι μια νοσταλγία ατέλειωτη − θάλασσα η φωνή σου
δε μου κάνει.

Αηδόνια δεν ακούω. Για σε μικρέ βοριά
θα το σκεφτώ πολύ άλλη φορά
αν ξενυχτήσω κάτω από τα δέντρα σου.

Στέκομαι απέναντι σου (ονειρεύομαι, ξυπνώ, συναλλάσσομαι
για το καλό, πονώ και θλίβομαι μαζί σου) να βρω λοιπόν
δεν είναι δύσκολο
ποια ώρα της φωνής σου μου ταιριάζει.

(Προς το παρόν η ποίηση είναι ψυχή)

Μάρκος Μέσκος, Μαυροβούνι (1963),  Ποιήματα, Μαύρο δάσος Ι», εκδ. Γαβριηλίδης 2011

Saturday, 16 April 2016

Pantelis Boukalas

                                                          John Collier, Pomps and Vanities 1917


I want to tell your eyes. I hush.
How can you tell sweetness, how saltiness,
if they happen to co-exist. I learn the sea
from the beginning , from the beginning the fire.

I want to tell your hands. They touch me
as if death slows down, as if time restarts.
I want to tell your teeth. They define me.
they cut and grind me. Pain makes me complete.

I want to tell your lips.The way they nod,
the way they call me, how they capture me
the way they contain fear, how they make love, how they flood
Whatever I say, I call your words, they own me.

In love our hands multiply
our eyes become a starry sky
the body a universe ever dilating
and the world becomes  a pathetic mind's  chaos.
In love words get heavy and beautiful.
And desire always shivers like a thirsty dresire .

Pantelis Boukalas, "Verbs", Agra 2009


Θέλω να πω τα μάτια σου. Σωπαίνω.
Πώς την ηδύτητα να πεις, πώς την αρμύρα,
αν τύχει και συγκατοικούν. Μαθαίνω
απ' την αρχή τη θάλασσα, απ' την αρχή την πύρα.

Θέλω να πω τα χέρια σου. Μ' αγγίζουν
και λες πεζεύει ο χάροντας, λες ξαναρχίζει ο χρόνος.
Τα δόντια σου θέλω να πω. Με ορίζουν.
με κόβουν και μ' αλέθουνε. Με ακεραιώνει ο πόνος.

Τα χείλη σου θέλω να πω. Πώς νεύουν,
πώς με καλούν, πώς με ζωγρούν, πώς περιέχουν
το φόβο, πώς τον έρωτα τελούν,πώς θαλασσεύουν.
Ό,τι κι αν πω, τα λόγια σου λέω, που με κατέχουν.

Στον έρωτα τα χέρια μας πληθαίνουν
τα μάτια γίνονται ουρανός αστερωμένος
το σώμα σύμπαν που διαστέλεται αενάως
και κόσμος γίνεται του άθλιου νου το χάος.
Βαραίνουνε στον έρωτα οι λέξεις κι ομορφαίνουν.
Κι ο πόθος πάντοτε σκιρτά σαν πτόρθος διψασμένος.

του Παντελή Μπουκάλα,  "Ρήματα", Άγρα 2009

Monday, 11 April 2016

Yerassimos Lykiardopoulos

                                                   Françoise de Felice, le kimono noir

You leave
like a lotus flower
in the wind

 I come and go
less every time
-- I even sold your kimono

it wasn't worth a verse.

Yerassimos Lykiardopoulos, Mandarin's poems, 2002


σαν άνθος του λωτού
με τον αγέρα

εγώ πηγαίνω κι έρχομαι
λιγότερος κάθε φορά
--πούλησα και το κιμονό σου

δεν έπιασα ούτε στίχο.

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Τα ποιήματα του Μανδαρίνου, Ύψιλον 2002

Tuesday, 5 April 2016

Pantelis Boukalas

                                                 Heraklis Parcharidis, Games, promises of love 2008


You run inside me.
As rich as the night.
And with the sun
I direct in the market
the inner panther
the selfeater.
Cause love is cancer
it multiplies you
to erase you.

Pantelis Boukalas, Signs of Perdition, 1991


Ρέεις εντός μου.
Πάμπλουτος όσο η νύχτα.
Kαι με τον ήλιο
σκηνοθετώ στην αγορά
τον μέσα πάνθηρα
τον αυτοφάγο.
Ότι καρκίνος ο έρωτας
πολλαπλασιάζοντάς σε
για να σε σβήσει.

Παντελής Μπουκάλας, Σήματα Λυγρά, Άγρα 1991

Monday, 28 March 2016

Yiannis Patilis

Clara Lieu , Shadows

What a great anonymity Death is.

(And what Memory,

My God!

N o o n e 

Is forgotten!)

Yiannis Patilis


Τι τεράστια ανωνυμία ο θάνατος.

(Και τι Μνήμη,

Θεέ μου!

Κ α ν έ ν α

Δεν ξεχνάει!)

Γιάννης Πατίλης

Friday, 25 March 2016

Kostas Stergiopoulos

                                                                     Christos Bokoros

The tempest resides in your naked breasts,
with the palpitation of the earth your heart beats
and with the juice of the trees your blood swells.
You know how to sail on the wing of the wind.

Moonstruck you look for me at midnight·
you look for the sky on earth, you ask for the earth in the sky.
But most of all you know the night's misteps.
You know how to hunt birds and clouds,
when I steal you from another's hidden vineyard,
you know the secret path of love.

I lean to listen to  the earth and to your heart.

Kostas Stergiopoulos, Transformations of the idol, Midnight sun, 1991


Η τρικυμία κατοικεί στα γυμνά στήθη σου,
με τον παλμό της γης χτυπάει η καρδιά σου
και με των δέντρων το χυμό φουσκώνει το αίμα σου.
Ξέρεις με το φτερό του ανέμου ν' αρμενίζεις.

Αλαφροΐσκιωτη με ψάχνεις τα μεσάνυχτα·
τον ουρανό στη γη ζητάς, τη γη στον ουρανό γυρεύεις.
Μα πιο καλά ξέρεις της νύχτας τα στραβά πατήματα.
Ξέρεις να κυνηγάς πουλιά και σύννεφα,
όταν σε κλέβω από άλλου τον κρυφό αμπελώνα,
ξέρεις το μυστικό το μονοπάτι του έρωτα.

Σκύβω ν' αφουγκραστώ τη γη και την καρδιά σου.

Κώστας Στεργιόπουλος . Οι μεταμορφώσεις του ειδώλου, Ο ήλιος του Μεσονυκτίου, Νεφέλη 1991

Sunday, 20 March 2016

Dionisis Karadjas

                                                                                      Christian Schloe

When you leave , don't scare the birds,

hold firmly the sky, to count night as my home

and seal the sea to prevent the water from escaping

if it starts to rain as I am unused to loneliness I 'll slip and get drowned.

Dionisis Karadjas


Όταν φύγεις, μην τρομάξεις τα πουλιά, 

τράβηξε γερά τον ουρανό,να μετρώ τη νύχτα σαν πατρίδα 

και κλείσε καλά τη θάλασσα μην κόψει το νερό 

και πιάσει βροχή κι άμαθος στη μοναξιά γλιστρήσω και πνιγώ. 

Διονύσης Καρατζάς

Saturday, 19 March 2016

Leonidas Kakaroglou

                                                 Gustave Caillebotte, the orange trees, 1878

It's spring again
Everybody is in the streets
I don't know what they are looking for
But my eyes hurt
From so much light
That's why I close them
And I can't
Find you

Leonidas Kakaroglou

Ανοιξη πάλι
Ολος ο κόσμος στους δρόμους
Δεν ξέρω τι ψάχνει
Ομως εμένα πονάνε τα μάτια μου
Από το τόσο φως
Γι αυτό τα κλείνω
Και δεν μπορώ
Να σε βρω

Λεωνίδας Κακάρογλου

Friday, 18 March 2016

Alexios Mainas

                                                                 Irma Haselberger

I. The truth

On a night of 1914
Kafka dreamt of
the body

of Felice
unseen in the mirror
to cumber leaning
on the visible one.

II. The truth which is not completed

Maybe because he wrote to her
at least once a day.
Need is another thing 
we take it for love
it comes gradually as a chain
made of pleasant links.

Some moments still flood 
the others.
We live on our own
but it is said that most of us 
will never regain

Alexios Mainas

Ι. Η αλήθεια 

Μια νύχτα του 1914
ο Κάφκα ονειρεύτηκε
το σώμα

της Φελίτσε
αόρατο μες στον καθρέφτη
να βαραίνει στηριζόμενο
σ' αυτό που φαινόταν.

ΙΙ. Η αλήθεια που δεν ολοκληρώνεται

Ισως γιατί της έγραφε κάθε μέρα
τουλάχιστον ένα γράμμα.
Η ανάγκη είναι άλλο πράγμα
το ομολογούμε ως αγάπη
κι έρχεται σιγά σιγά σαν καδένα
από ευχάριστους κρίκους.

Κάποιες στιγμές διατρέχουν
ακόμα τις άλλες.
Ζούμε μόνοι
αλλά λένε ότι πολλοί από μας
δε θ' ανακτήσουμε ποτέ
την αυτάρκεια. 

Αλέξιος Μάινας, Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή: "Ο διαμελισμός του Αδάμ" 2008-2015

Monday, 14 March 2016

Odysseas Elytis

                                                             Nikos Hadjikyriakos-Ghikas                   

  ...  to become wind for the kite
      and kite for the wind
      even if the sky is not there.

         Odysseas Elytis 

... νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ
    καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο,  
    ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει. 

       Οδυσσέας Ελύτης , Ο μικρός Ναυτίλος

Tuesday, 8 March 2016

Angeliki Sidira

                                              Collage Magritte, Dangerous liaison boudoir

"All for an empty tunic, all for a Helen"

Her phantom throughout the centuries
lingers, stops
in empty tunics, she puts them on
and a series of Helens rise
greek Helens
eternally swinging
between a Paris and a Menelaus.
They never settle down.
An irrelevant, winged God
interferes and captures them.
Then he abandons them
in a random Egypt.

In exile and misunderstood
burdened with such a fatal duty
-so many wars and so many dead-
endure in silence
their permanent curse,

Angeliki Sidira, Bidirectional attraction, 2011

Για ένα  πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη...

Το φάντασμά της μέσα στους αιώνες 
πλανιέται, σταματάει 
σ’ αδειανά πουκάμισα, τα ντύνεται 
και μια σειρά Ελένες ξεπετάγονται 
ελληνικές Ελένες 
που αιώνια ταλαντεύονται 
ανάμεσα στον Πάρι κι έναν Μενέλαο. 
Ποτέ τους δεν κατασταλάζουν. 
Πάντοτε παρεμβαίνει 
κάποιος άσχετος, φτερωτός Θεός και τις απάγει.
Ύστερα τις εγκαταλείπει 
σε μια τυχαία Αίγυπτο.

Εξόριστες και παρεξηγημένες 
επωμισμένες μ’ ένα χρέος ολέθριο 
-τόσους πολέμους και νεκρούς- 
βουβά υπομένουνε 
τη μόνιμη κατάρα τους 
την ομορφιά! 

Αγγελική Σιδηρά, ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ ΕΛΞΗ, εκδόσεις Καστανιώτη και Διάττων, 2011 

Monday, 7 March 2016

Christos Laskaris

Evelyn De Morgan , Flora, 1894

Reading a poem

I was reading a poem about spring
when I saw her
coming from far:
half woman, half dream.
She was heading down the path
wreathed with cherry blossoms.
Just then I realised how powerful poems are.

Christos Laskaris

c   c   c   c

 Διαβάζοντας ένα ποίημα

Διάβαζα ένα ποίημα για την άνοιξη
όταν την είδα  
να έρχεται από μακριά: 
μισή γυναίκα, μισή όνειρο.
 Κατέβαινε το μονοπάτι κάτω 
στεφανωμένη με άνθη κερασιάς. 
 Τότε κατάλαβα τι δύναμη έχουν τα ποιήματα.

Χρίστος Λάσκαρης,

Από τη συλλογή «Τέλος του προγράμματος», 1997 –συγκεντρωτική έκδοση «Χρίστος Λάσκαρης – Ποιήματα», εκδ. Γαβριηλίδης, 2004