Wednesday, 31 December 2014

Grigoris Sakalis


Gustave Klimt, Danaë ,1907 



In your breasts
to get lost
to take my breath
to lean, to fall asleep

What would a man want
to be happy
a warm body
a little love
no ambition
nor vanity
that tortures the soul
just a little love
and a body that asks for you
to travel inside it
to unknown lands
to places you have never been before
to die
to get reborn
to break free
every dawn
and every sunset


Grigoris Sakalis





Μέσα στα στήθια σου

να χαθώ

να ξαποστάσω

να γείρω, ν’ αποκοιμηθώ

τι θέλει ο άνθρωπος

για να ΄ναι ευτυχής

ένα ζεστό κορμί

και λίγη αγάπη

ούτε φιλοδοξία

ούτε ματαιοδοξία

που βασανίζουν την ψυχή

μονάχα λίγη αγάπη

κι ένα κορμί που σε ζητά

να ταξιδεύεις μέσα του

σε χώρες άγνωστες

σε μέρη που δεν έχεις ξαναδεί

να πεθαίνεις

να ξαναγεννιέσαι

να λυτρώνεσαι

κάθε αυγή



κάθε ηλιοβασίλεμα.

Γρηγόρης Σακαλής

Odysseas Elytis

                                                              Paul Gaughin, fire dance




Fire beautiful fire don't spare the logs
Fire beautiful fire don 't turn into ashes
Fire beautiful fire burn us
                                        to teach us life.

Odysseas Elytis



Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας
                                               λέγε μας τη ζωή.


Οδυσσέας Ελύτης


Argyris Chionis

 
      Yannis Sravrou , coffee and books
 

 Oh yes I know well you dont need a ship to get wrecked
you dont need an ocean to get drowned.
So many people have  sunk in their suit
in their deep armchair,
so many forever covered by their down quilt.
Countless those drowned in their soup
in a cup of coffee
in a teaspoonful...


Let their deep sleep be sweet
sweet and  dreamless
and let it be light
the household that covers them...


Argyris Chionis  ("like the blind man in front of a mirror" 1986)

__________

 Ω, ναι , ξέρω καλά πως δε χρειάζεται καράβι για να ναυαγήσεις
πως δε χρειάζεται ωκεανός για να πνιγείς
Υπάρχουνε πολλοί που ναυάγησαν μέσα στο κοστούμι τους
μες στη βαθιά τους πολυθρόνα
πολλοί που για πάντα τους σκέπασε
το πουπουλένιο πάπλωμα τους
Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους
σ' ένα κουπάκι του καφέ
σ΄ένα κουταλάκι του γλυκού

Ας είναι γλυκός ο ύπνος εκεί βαθιά που κοιμούνται
ας είναι γλυκός κι ανόνειρος
Κι ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει.

Αργύρης Χιόνης -1986
(Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη του)

 

Kostas Montis

                                                              The kiss in bed , Toulouse Lautrec


Of little importance that your first love had no continuity.
 Marriage and kids were not its business.
 Its destination was a completely different thing .



K . Montis “First Love II”




Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ II

Δεν έχει σημασία που δεν είχε συνέχεια η πρώτη σου αγάπη.

Δεν ήταν δική της δουλειά ο γάμος και τα παιδιά.

Άλλος ήταν αυτής ο προορισμός της.

Κώστας Μόντης


Tuesday, 30 December 2014

Tassos Livaditis

                                                                           Banksy , street art
 
 
 Precious  verse:

And when the one 
doesn't die for the other we are already dead
 
Tassos Livathitis


Πολυτιμος Στίχος

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί

Τάσος Λειβαδίτης

Dinos Christianopoulos, the sea


Gustave  Caillebotte
 
The sea
 
The sea is like love
you get in and you never know if you get out.
How many men wasted their youth
fatal dives, lethal divings
cramps, wells, unseen rocks,
whirlpools , sharks, medusas.
Alas, how can we quit  bathing
if just a few get drοwned.
Alas, how can we betray the sea
cause it has ways to swallow us.
The sea is like love:
Thousands enjoy it - one has to pay
 
 
Dinos Christianopoulos
 

z    z    z    z


 

Η ΘΑΛΑΣΣΑ


Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

 
Ντίνος Χριστιανόπουλος           (1962)


Argyris Chionis, hands

                                                Camille Claudel,   Les mains d' amants

Hands


People rarely know
what to do with their hands
They give them - pretending a greeting- to others
They leave them hanging like nerveless outgrowths
Or - worst of all - they throw them in their pockets where  they stay forgotten

In the meantime so many bodies are left uncaressed
So many poems unwritten


Argyris Chionis (word landscapes, 1983)



Χέρια

 
Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους
Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή - το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε


 Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα


Αργύρης Χιόνης  (Από τη συλλογή Λεκτικά τοπία, 1983)

Takis Varvitsiotis

                                      Salvador  Dali, the  Persistence of Memory, 1931


Like nails they get rusty
the dreams someday
when time goes by...

Takis Varvitsiotis

Athos Dimoulas

                                  S’y perdre - Getting lost ... Photo by Gilbert Garcin

  LOSSES

The present constantly
conquers Time fragmenting it
into human memories
pushed to oblivion.

Where they awkardly
wait (maybe for years)
to be called by a Tomorrow
which for most
won't come. Or even if it does
one day and asks for them
they won't be found.
"I forgot " we say then.

Athos Dimoulas

Απώλειες


Το παρόν διαρκώς
κατακτά τον Χρόνο,
θρυμματίζοντάς τον
σε μνήμες ανθρώπινες
ωθούμενες προς τη λήθη.

Όπου, αμήχανες,
περιμένουν(χρόνια ίσως)
να τις καλέσει ένα Αύριο.
Που για τις περισσότερες
δεν θάρθει. Ή κι αν έρθει
κάποτε να τις ζητήσει
δε θα τις βρει.

"Λησμόνησα" λέμε τότε.

Άθως Δημουλάς

Dinos Christianopoulos

                                                      Francis Mortimer, Paris , 1950

When I wait for you and you dont show up
my mind goes to all those wrecked people,
those who stand for hours in a queue,
outside a door or in front of a clerk
and beg with an application in their hand
for a signature , a petty pension.
When I wait for you and you don't show up,
I become one of those wrecked people.


Dinos Christianopoulos




ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ


Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,

ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους,

σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά,

ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο,

κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι

γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη.

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,

γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.


Ντίνος Χριστιανόπουλος


Vangelis Kassos, Danger

 
photo  by Alvin Booth

DANGER

what a narrow passage
the body is
a hesitation which doesn't come to an end
burrows into fear as
the desperate beast into his nest
as the  evicted  dead
into his grave
danger is gone at last
life is gone
and missed me

Vangelis Kassos

  

z   z   z   z

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ

τι στενό πέρασμα
που είναι το κορμί
δισταγμός που δεν καταλήγει
τρυπώνει στο φόβο όπως
το απελπισμένο αγρίμι στη φωλιά του
όπως ο διωγμένος νεκρός
στον τάφο του
επιτέλους πέρασε ο κίνδυνος
η ζωή λέω πέρασε
και δε με πέτυχε
 
Βαγγέλης Κάσσος

Monday, 29 December 2014

Tassos Livaditis

                                                                                        Manolis Charos


LOVE

And when we die
bury us really close
to avoid running in  the  middle of the night
to get together.


Tassos Livathitis





Έρωτας


Κι όταν πεθάνουμε να μας θάψετε κοντά κοντά
για να μην τρέχουμε μέσα στη νύχτα να συνατηθούμε.

Τάσος Λειβαδίτης

Giorgos Seferis

                                             Konstantinos Maleas , Pine trees in Chalki

 As the pine trees
 keep the shape of the wind
 while the wind is gone,
 no longer there,

 So do the words
 they keep the shape of the man
 and the man is gone
 no longer there...

Giorgos Seferis

        

Όπως τα πεύκα
κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε,
δεν είναι εκεί,

Το ίδιο τα λόγια
φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε
δεν είναι εκεί...

Γιώργος Σεφέρης

Giorgos Lillis

                                                      Telemaco Signorini, Viareggio


Even in this little aquarium
where you happened to be born
close your eyes and
dream of the open sea.


Giorgos Lillis



Έστω και μέσα σ’ αυτό το ενυδρείο
που έτυχε να γεννηθείς,
κλείσε τα μάτια και

ονειρέψου ανοιχτές θάλασσες.

Γιώργος Λίλλης


Thanassis Kostavaras

Gustave Doré



So much I loved you

that I believed I had touched innocence.

And being a wolf

I came scratching at your door.

For you to come out and throw just a tender glance to me

and make my eyes clouded from happiness.



So much I loved you

that I believed I became invisible.

I became air always to be with you.

To touch you with the legends of the woods

to describe you the shadows of the sea.

And give you away the spells,

the magic spells asked for Paradise to be open.




So much I loved you

that I believed I am immortal.

That no snow can touch me , no darkness

no fear of death

can cross my warm heart.




Beside the fear that one day you may forget me

Come across me as if I never were.

As if I never were next to you like a rustling of the woods,

like a breath

like a wolf who asks nothing more

than your tender look.



So much I loved you

That I believed only if I lose you

only then can I be touched by death.



Thanassis Kostavaras






Τόσο πολύ σ' αγάπησα

που πίστεψα πως είχα αγγίξει την αθωότητα.

Κι ενώ ήμουνα λύκος

ερχόμουν να γρατσουνήσω την πόρτα σου.

Να βγεις να μου ρίξεις έστω μόνο μια τρυφερή σου ματιά

και να βουρκώσουν από ευτυχία τα μάτια μου.



Τόσο πολύ σ' αγάπησα

που πίστεψα πως έγινα αόρατος.

Έγινα αέρας να βρίσκομαι πάντα κοντά σου.

Να σ' αγγίζω με τους θρύλους του δάσους

να σου περιγράφω τους ίσκιους της θάλασσας.

Και να σου φανερώνω τα λόγια

τα μαγικά λόγια που ζητάει για να ανοίξει ο Παράδεισος.



Τόσο πολύ σ' αγάπησα

που πίστεψα πως είμαι αθάνατος.

Πως κανένα χιόνι δεν μπορεί να μ' αγγίξει, κανένα σκοτάδι

κανένας φόβος του θανάτου

δεν μπορεί να περάσει απ' τη ζεστή μου καρδιά.



Έξω απ' το φόβο πως ίσως μια μέρα θα με ξεχάσεις.

Θα περάσεις πλάι μου σαν να μην υπήρξα, να μη σ' άγγιξα.

Να μην ήρθα κοντά σου, σαν ένα θρόισμα του δάσους,

σαν ένας αέρας

σαν ένας λύκος που δεν ζητάει τίποτ' άλλο

παρά μια τρυφερή σου ματιά.



Τόσο πολύ σ' αγάπησα.

Τόσο που πίστεψα πως μόνον όταν σε χάσω

τότε μόνον θα μπορέσει να μ' αγγίξει ο θάνατος.



Θανάσης Κωσταβάρας (Η μακρινή άγνωστη χώρα , 1999)

Giorgos Ch. Theocharis

                                            
                                                  Island of Anafi
                                 

With the patience of the stone


If one day you leave
from the side of the sea
I will become a white pebble
waiting for your return
on the beach.

I ll wait with the patience of the stone
no matter how long it takes you.

As you know, stones can wait for years...


Giorgos  Ch. Theocharis


- Με την υπομονή της πέτρας -

Αν κάποια μέρα φύγεις
προς τη μεριά της θάλασσας
θα γίνω έν’ άσπρο βότσαλο
να καρτερώ το γυρισμό σου
στην ακρογιαλιά.

Θα καρτερώ με την υπομονή της πέτρας
όσο κι αν αργείς.

Οι πέτρες ξέρεις περιμένουν χρόνια.
 
 
Γιώργος Χ. Θεοχάρης

Kostas Stergiopoulos

the myth of Pygmalion and Galatea by Jean-Leon Gerome (c. 1890).



If it’s called this way, then it must be love

the thing that pushes me with such certainty

with such  eagerness

Dark as despair , strong as hope

Never has it run

so warm the blood into my veins.

It came  in as a tornado , split me in two

opening impetuously doors and windows.


It’s not called love, it’s called fever.

Heavy as pregnancy,

birth which doesn’t come.

You never know what’s going to be born:

demon or angel?

As  soft as a fluff, a feather, a down

on one hand it raises you 

                                       to the highest top

on the other it throws you to the abyss.


You become heavier and lighter.

As you  lose the earth under your feet.


Kostas Stergiopoulos (Midnight Sun, 1991)


a         b         c


Αν έτσι λέγεται, τότε θα 'ναι ο έρωτας
αυτό που με σπρώχνει με τέτοια βεβαιότητα
και τόση αδημονία.
Σκοτεινό σαν την απόγνωση, δυνατό σαν την ελπίδα.
Ποτέ δεν είχε τρέξει 
τόσο ζεστό το αίμα στις φλέβες μου.

Μπήκε σα σίφουνας, με χώρισε στα δυο,
ανοίγοντας ορμητικά πόρτες και παράθυρα.

Αυτό δε λέγεται έρωτας, λέγεται πυρετός.
Βαρύς σαν την εγκυμοσύνη,
σα γέννα που δεν έρχεται.
Δεν ξέρεις τι θα γεννηθεί: δαίμονας ή άγγελος;

Σα χνούδι, σα φτερό, σαν πούπουλο απαλός,
μια σ' ανεβάζει
                         στην πιο ψηλή κορφή
και μια σε ρίχνει σ' ένα βάραθρο.

Γίνεσαι πιο βαρύς και πιο ελαφρύς.
σου φεύγει η γη κάτω απ' τα πόδια.

Κώστας Στεργιόπουλος
(Ο ήλιος του Μεσονυκτίου , Νεφέλη 1991)


Christos Laskaris

                                                                                                   photo Paul Amasy


LOVE AFFAIR

In the first contact we had
talked like two strangers
for things almost indifferent.


In our second, I could say almost the same
but with  a slight difference in our voice
a colouring.


Till in our third
our words were followed by pauses

...

Those sweet pauses of love...

Christos Laskaris

Michalis Ganas

The Key to Fields (La Clef des champs) R. Magritte


And if tired by the landscape

and if tired by the room

how could they make their escape

the windows?


Michalis Ganas


{    {   {    {  {    


Κι αν κουραστούν απ' το τοπίο

κι αν κουραστούν από την κάμαρα

πώς ν΄αποδράσουν τα παράθυρα;

Μιχάλης Γκανάς

Vangelis Kassos


Lawrence Alma Tadema , among the ruins


Words   break into my mouth

like ancient amphorae


words keep crumbling into my soul


like ruined dreams


and whatever I say , my love,


is blood, nothing but blood


whatever I say  has  been said


and will be said again.
 
 
 
Vangelis Kassos

Nikiforos Vrettakos



Spyros Vassiliou , chairs on the beach
 

 The green garden



 I have three worlds.A sea , a
 sky and a green garden: your eyes.
Had I crossed all three of them, I could
tell you the borders of each and every one...The sea ... I know
The sky... I suspect. For my green garden,
please dont ask.



Nikiforos Vrettakos

Ὁ πράσινος κῆπος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν
οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.
Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς
ἔλεγα
ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω.
Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,
μὴ μὲ ρωτήσετε.



Νικηφόρος  Βρεττάκος, Το βάθος του κόσμου

Dinos Christianopoulos




                                                                      Giannis Tsarouchis,  1970



You are as beautiful as a verse

You enchant me as an adolescent

and you ask me to put you as frontispiece

on my broken poems


No

I should learn to resist

beautiful adolescents

beautiful verses
 
 
Dinos Christianopoulos


z   z   z   z
Eίσαι ωραίος στίχος
με γοητεύεις σαν έφηβος
και μου ζητάς να σε βάλω προμετωπίδα
στα ρημαγμένα μου ποιήματα
 
όχι
 
πρέπει να μάθω να αντιστέκομαι
στους ωραίους έφηβους
στους ωραίους στίχους

 
Ντίνος Χριστιανόπουλος