Sunday, 24 April 2016

Giorgos Ch. Theocharis

                                                      Ludvig August Smith, Female model before a mirror , 1841


Supporting the geometry of the body


Oh! that wonderful ο-mega of your hips!
How many illiterate eyes
have studied on it...

Giorgos  Ch. Theocharis, 1980


Υπέρ της γεωμετρίας του σώματος


Ω! το υπέροχο ω-μέγα των γοφών σου!
Πόσα μάτια αναλφάβητα 
πάνω του έχουνε σπουδάσει... 

Γιώργος Χ. Θεοχάρης, 1980


Wednesday, 20 April 2016

Tassos Livaditis



                                                             Marc Chagall, Blue Lovers

Symphony nο. 1

...People get together and  drive apart
and get nothing from one another. 

Because love is the toughest way to get to know each other.

Because people, comrade , start to exist at the moment 
they find a place 
in the life of others.

And then you realised why the desperate 
become the best rebels.

And we stay defendless all of a sudden, like a winner 
before death
or a defeated facing eternity.
...

Tassos Livaditis  (fragment from Symphony No.1)


Συμφωνία αρ. 1


...Και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον. 

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν. 

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
 στη ζωή των άλλων. 

Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες.

Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
μπροστά στο θάνατο 
ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα.
...


Τάσος Λειβαδίτης (απόσπασμα από τη Συμφωνία αρ. 1)

Monday, 18 April 2016

Markos Meskos


Catrin Welz-Stein , Memories

My future weapon


In the eyes of the drowned the boats
are an endless nostalgia − your voice, the sea,
is no good to me.

I can't hear nightingales. For you little North Wind
I 'll think about it twice next time
I wish to stay up under your trees.

I stand against you ( I dream, I wake, I bargain
for the good, I ache and grieve with you)
it isn't difficult to find
which hour of your voice suits me.

(For now poetry is soul)


Markos Meskos, Poems Black Forest I, 2011




Το κατοπινό μου όπλο 


Στα μάτια των πνιγμένων τα καράβια
είναι μια νοσταλγία ατέλειωτη − θάλασσα η φωνή σου
δε μου κάνει.

Αηδόνια δεν ακούω. Για σε μικρέ βοριά
θα το σκεφτώ πολύ άλλη φορά
αν ξενυχτήσω κάτω από τα δέντρα σου.

Στέκομαι απέναντι σου (ονειρεύομαι, ξυπνώ, συναλλάσσομαι
για το καλό, πονώ και θλίβομαι μαζί σου) να βρω λοιπόν
δεν είναι δύσκολο
ποια ώρα της φωνής σου μου ταιριάζει.

(Προς το παρόν η ποίηση είναι ψυχή)


Μάρκος Μέσκος, Μαυροβούνι (1963),  Ποιήματα, Μαύρο δάσος Ι», εκδ. Γαβριηλίδης 2011

Saturday, 16 April 2016

Pantelis Boukalas

                                                          John Collier, Pomps and Vanities 1917

DRESIRE

I want to tell your eyes. I hush.
How can you tell sweetness, how saltiness,
if they happen to co-exist. I learn the sea
from the beginning , from the beginning the fire.

I want to tell your hands. They touch me
as if death slows down, as if time restarts.
I want to tell your teeth. They define me.
they cut and grind me. Pain makes me complete.

I want to tell your lips.The way they nod,
the way they call me, how they capture me
the way they contain fear, how they make love, how they flood
Whatever I say, I call your words, they own me.

In love our hands multiply
our eyes become a starry sky
the body a universe ever dilating
and the world becomes  a pathetic mind's  chaos.
In love words get heavy and beautiful.
And desire always shivers like a thirsty dresire .


Pantelis Boukalas, "Verbs", Agra 2009



ΠΤΟΡΘΟΣ


Θέλω να πω τα μάτια σου. Σωπαίνω.
Πώς την ηδύτητα να πεις, πώς την αρμύρα,
αν τύχει και συγκατοικούν. Μαθαίνω
απ' την αρχή τη θάλασσα, απ' την αρχή την πύρα.


Θέλω να πω τα χέρια σου. Μ' αγγίζουν
και λες πεζεύει ο χάροντας, λες ξαναρχίζει ο χρόνος.
Τα δόντια σου θέλω να πω. Με ορίζουν.
με κόβουν και μ' αλέθουνε. Με ακεραιώνει ο πόνος.


Τα χείλη σου θέλω να πω. Πώς νεύουν,
πώς με καλούν, πώς με ζωγρούν, πώς περιέχουν
το φόβο, πώς τον έρωτα τελούν,πώς θαλασσεύουν.
Ό,τι κι αν πω, τα λόγια σου λέω, που με κατέχουν.

Στον έρωτα τα χέρια μας πληθαίνουν
τα μάτια γίνονται ουρανός αστερωμένος
το σώμα σύμπαν που διαστέλεται αενάως
και κόσμος γίνεται του άθλιου νου το χάος.
Βαραίνουνε στον έρωτα οι λέξεις κι ομορφαίνουν.
Κι ο πόθος πάντοτε σκιρτά σαν πτόρθος διψασμένος.


του Παντελή Μπουκάλα,  "Ρήματα", Άγρα 2009



Monday, 11 April 2016

Yerassimos Lykiardopoulos

                                                   Françoise de Felice, le kimono noir
VI

You leave
like a lotus flower
in the wind

 I come and go
less every time
-- I even sold your kimono

it wasn't worth a verse.


Yerassimos Lykiardopoulos, Mandarin's poems, 2002



VI

Φεύγεις
σαν άνθος του λωτού
με τον αγέρα

εγώ πηγαίνω κι έρχομαι
λιγότερος κάθε φορά
--πούλησα και το κιμονό σου

δεν έπιασα ούτε στίχο.

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Τα ποιήματα του Μανδαρίνου, Ύψιλον 2002

Tuesday, 5 April 2016

Pantelis Boukalas

                                                 Heraklis Parcharidis, Games, promises of love 2008

Darkseeker


You run inside me.
As rich as the night.
And with the sun
I direct in the market
the inner panther
the selfeater.
Cause love is cancer
it multiplies you
to erase you.


Pantelis Boukalas, Signs of Perdition, 1991


Ερεβοδίφης  


Ρέεις εντός μου.
Πάμπλουτος όσο η νύχτα.
Kαι με τον ήλιο
σκηνοθετώ στην αγορά
τον μέσα πάνθηρα
τον αυτοφάγο.
Ότι καρκίνος ο έρωτας
πολλαπλασιάζοντάς σε
για να σε σβήσει.


Παντελής Μπουκάλας, Σήματα Λυγρά, Άγρα 1991