Monday, 10 July 2017

Haris Vlavianos

                                                   Joaquin Sorolla y Bastida - Beach


WHAT EXACTLY IS POETRY?

You are driven to a deserted beach
All the way your eyes
are blindfolded in a white handkerchief.
You finally unfold them
and you see the sea
spreading peacefully
to the end of the horizon.
You suddenly close them
and you are laying
on a rock,
gazing bewildered
the starry sky.
You open them again
and in front of you
unfolds a plain
sown with daises
You lean and pick one randomly
Its petals form
 - what else ?
 your name.

Haris Vlavianos



ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;


Σε οδηγούν σε μια ερημική παραλία.
Σ’ όλη τη διαδρομή τα μάτια σου
είναι δεμένα με λευκό μαντήλι.
Το λύνεις επιτέλους.
και βλέπεις τη θάλασσα
ν’ απλώνεται γαλήνια
ως τα βάθη του ορίζοντα.
Τα κλείνεις και ξαφνικά
βρίσκεσαι ξαπλωμένος
πάνω σ’ έναν βράχο,
να κοιτάς έκθαμβος
τον έναστρο ουρανό.
Τ' ανοίγεις πάλι
και μπροστά σου
ξετυλίγεται ένα λιβάδι
σπαρμένο με μαργαρίτες.
Σκύβεις και κόβεις μία στην τύχη.
Τα πέταλά της σχηματίζουν
- τι άλλο;
τ’ όνομά σου.

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

1 comment:

  1. Αναπληρώνοντας
    Στην Κατερίνα

    Τη νύχτα εκείνη
    ένα γιασεμί αναζητώντας
    αφού ως διά μαγείας
    όμως εγώ αλίμονο
    το χέρι άνοιξα
    παραλείποντας

    Έτσι ή μάλλον όχι ακριβώς έτσι
    ερωτευμένος βέβαια
    κάνοντας κατάχρηση
    εύχυμων φωνηέντων.

    Στα λιμνάζοντα ύδατα της μνήμης
    το μυρωμένο μυστικό
    προμηνύοντας επιστροφές ανεπανόρθωτες.

    Προσπάθησα πολλές φορές
    στη γλώσσα της βανίλιας
    ελπίζοντας
    πλην όμως πάντοτε μονολογώντας.

    Όποια θάλασσα κι αν πάρεις
    στα παράφορα νερά μου μέσα
    θα πνιγείς.

    Χάρης Βλαβιανός, Η νοσταλγία των ουρανών, 1991

    ReplyDelete