Sappho

                        Lawrence Alma-Tadema, Alcaeus and Saphho, 1881


Some say an army of  cavalry or infantry

A fleet of ships is the fairest thing

On the face of the black earth, but I say

It's what one loves.


Saphho

                   ÿ

οἱ μέν ἱππήων στρότον οἱ δέ πέσδων

οἱ δε νάων φαῖσ’ ἐπί γᾶν μέλαιναν

ἔμμεναι κάλλιστον , ἔγω δέ κῆν’ ὄττω τις ἔραται


                           ÿ  

για άλλους στρατός από πεζούς , ιππείς ή πλοία

λένε πως στη μαύρη γη μας έχει αξία

όμως εγώ : κείνο που πιο πολύ αγαπά ο καθένας


Σαπφώ

Tellos Agras

                                                          Diego  Velasquez, Venus at her mirror, 1650


I don’t want to love. I want to adore.

And for adoration two things are needed:

silence and distance.



Tellos Agras



Δεν θέλω ν’ αγαπώ. Θέλω να λατρεύω.

Και για τη λατρεία δυο πράγματα χρειάζονται:

σιωπή και απόσταση.


Τέλλος Άγρας

Nikiforos Vrettakos

Yannis Adamakis , a small voyage,2014

By leaving you come...

By now you know: mountains cannot
keep us apart. By leaving you come.
By leaving I come . There is no other space
beside our space. And the wind
is the touch of our hands.
As we travel,
you to the north, me to the south,
looking at the sun, each of us has
the other by his side.

Nikiforos Vrettakos, Time, travel and distance,1961

Καί φεύγοντας ἔρχεσαι... 

Τώρα τό ξέρεις:τά βουνά δέ μποροῦνε
νά μᾶς χωρίσουν. Καί φεύγοντας ἔρχεσαι.

Καί φεύγοντας ἔρχομαι. Δέν ὑπάρχει ἄλλος χῶρος
ἔξω ἀπ’ το χῶρο μας. Κι ὁ ἄνεμος εἶναι
ἡ ἁφή τῶν χεριῶν μας.
Καθώς ταξιδεύουμε,
ἐσύ στό βορρᾶ, ἐγώ πρός τό νότο,
κοιτώντας τόν ἥλιο,ὁ καθένας μας ἔχει
τόν ἄλλο στό πλάι του.


Νικηφόρος Βρεττάκος

ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: Ὁ χρόνος τό ταξίδι και ἡ ἀπόσταση, 1961

Tolis Nikiforou

Lawrence Alma Tadema, A World Of Their Own, 1905(detail)

When tomorrow becomes today

when we meet in spring
in a next life
look  again
deep into my eyes
remember my touch

how desperately 

I had once fallen in love with you.

when tomorrow becomes today

in Valparaiso or in Vladivostok

in a remote planet of our galaxy

don't forget me.

over our little self

and beyond death

let the two of us become forever

that everlasting flame on the ground

a red cloud in the sky.

 Tolis Nikiforou,  Lighted Windows 2014

Όταν το αύριο γίνει τώρα

όταν την άνοιξη συναντηθούμε
σε μια επόμενη ζωή να με κοιτάξεις πάλι
βαθιά στα μάτια
να θυμηθείς το άγγιγμά μου
πόσο απελπισμένα
σε είχα κάποτε αγαπήσει.

όταν το αύριο γίνει τώρα
στο Βαλπαραΐζο ή το Βλαδιβοστόκ
σ' ένα πλανήτη μακρινό του γαλαξία
μη με ξεχάσεις.

πάνω απ' τον μικρό μας εαυτό
και πέρα από τον θάνατο
εσύ κι εγώ να γίνουμε για πάντα
στο χώμα η φλόγα που δε σβήνει
κόκκινο σύννεφο στον ουρανό.

Τόλης Νικηφόρου, Φωτεινά Παράθυρα, 2014

Titos Patrikios

                                                Robert Bereny, Sleeping Lady with Black Vase

                                    

Siege

The carnivorous lips of your separate sleep 

day and night wander through my body.


Titos Patrikios, Paris 1962

Η περικύκλωση

Τα σαρκοβόρα χείλια του χωριστού σου ύπνου

μέρα και νύχτα περιτρέχουν το κορμί μου.

Τίτος Πατρίκιος, Παρίσι 1962 , Λυσιμελής Πόθος, Κίχλη 2014

Tassos Livaditis

                                         Henry Fuseli, Achilles searching for the shadow of Patroclus, 1803

 LITTLE ILIAD

We only live  for real at night in our dreams.

And in the morning "goodmorning" you say,"goodmorning " you hear.

                                                           And the slaughter goes on.

Tassos Livaditis      

    

a  a  a

ΜΙΚΡΗ ΙΛΙΑΔΑ

Δε ζούμε αληθινά παρά μόνο τη νύχτα μέσα στ’ όνειρο. 

Και το πρωί «καλημέρα» λες, «καλημέρα» σου λένε.  

                                               Κι η σφαγή συνεχίζεται. 

 Τάσος Λειβαδίτης

Tassos Livaditis

                                             Canada geese flock birds , Ireart, Italy

                                   

         POETS

Poor stowaways on birds' wings

the moment they are falling down shot.


Tassos Livaditis



       ΠΟΙΗΤΕΣ


Φτωχοί λαθρεπιβάτες πάνω στις φτερούγες των πουλιών


την ώρα που πέφτουν χτυπημένα.



Τάσος Λειβαδίτης 

Yiannis Ritsos

                 Dimitris Kondilis

The poems I have lived in your body in silence,

will ask me, someday, when you leave, their voice  back.
But I'll have no voice anymore to pronounce them. Because you always used
to walk barefoot in the rooms, and then  you used to shrink in bed
a skein of feathers,  silk and wild flame. You were crossing your arms 
around your knees, leaving your dusty rose feet provocatively stretched.
Remember me – you told me – like this;
exactly like this remember me with my dirty feet; with my hair 
thrown over my eyes– because like this I can see you deeper. So,
how can I have a voice anymore? Never has  Poetry walked in such a way
under the all white apple trees in bloom of any Paradise.

Yiannis Ritsos, Words of flesh, 1981

± ± ± ±

Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας,
θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους.
Όμως εγώ δε θα ’χω πια φωνή να τα μιλήσω. Γιατί εσύ συνήθιζες πάντα
να περπατάς γυμνόποδη στις κάμαρες, κι υστέρα μαζευόσουν στο κρεβάτι
ένα κουβάρι πούπουλα, μετάξι κι άγρια φλόγα. Σταύρωνες τα χέρια σου
γύρω στα γόνατά σου, αφήνοντας προκλητικά προτεταμένα
τα σκονισμένα σου ρόδινα πέλματα. Να με θυμάσαι – μου ’λεγες – έτσι˙
έτσι να με θυμάσαι με τα λερωμένα πόδια μου˙ με τα μαλλιά μου
ριγμένα στα μάτια μου – γιατί έτσι βαθύτερα σε βλέπω. Λοιπόν,
πώς να ’χω πια τη φωνή. Ποτέ της η Ποίηση δεν περπάτησε έτσι
κάτω από τις πάλλευκες ανθισμένες μηλιές κανενός Παραδείσου.

~Γιάννης Ρίτσος ~ Σάρκινος λόγος , Κέδρος 1981

Yiannis Varveris

           Erwin Blumenfeld , Mirror , 1947

"She told me word for word
 -If I die
How could I live
Without you?"

Yiannis Varveris, Of very old age, 2011

±  ±  ± 

"Μου είπε επί λέξει
-Άμα πεθάνω

Πώς θα ζήσω
Χωρίς εσένα;"

Γιάννης Βαρβέρης, Βαθέος γήρατος, 2011

Sappho

                                          Bénigne Gagneraux (1756-1795) Eros wakens Psyche

Eros,

pain giver,

cunning weaver of fantasies and fables...


 Eros,

the limb-loosener, is shaking me,

bittersweet,  unbeatable beast...


Sappho, 6th century B.C.

a     a    a    c

Ἔρoς ...

ἀλγεσίδωρος ...

μυθοπλόκος ...


Ἔρoς …

μ'o λυσιμέλης  δόνει...

γλυκύπικρον  ἀμάχανον ὄρπετον …


Σαπφώ

Nikos- Alexis Aslanoglou

                                                   Aristomenis Angelopoulos, Man by the door

Oath

You that have covered me with your dense anonymity

traveller of the night that has passed

you I have never memorized- but you stood

so deeply mine, so untouched

in the mingling of the rest, so clumsy

in their shouts and haughty
yet so authentic and vulnerable

in your slightest vibrations, as

what we have lived or hoped for is meant to be

in a trill or in a tear always missed 

Traveller of the night that has passed

poetic eloquence, technique of a verse that can be learned

suppleness of an expression consciously conquered

climaxed emotion you can direct

Not a single erotic verse anymore, I swear to you.

Nikos Alexis Aslanoglou

Όρκος

Συ που με κάλυψες με την πυκνή ανωνυμία σου
ταξιδιώτη της νύχτας που έφυγε
εσένα που δεν αποστήθισα ποτέ – μα στάθηκες
τόσο βαθιά δικός μου, τόσο ανέπαφος
μέσα στον συμφυρμό των άλλων, τόσο αδέξιος
μες στους αλαλαγμούς των κι ακατάδεχτος
τόσο μα τόσο αυθεντικός κι όμως ευάλωτος
μες στους παραμικρούς σου κραδασμούς, καθώς
αυτό που ζήσαμε ή ελπίσαμε είναι γραφτό
σ’ ένα τρεμούλιασμα ή σ’ ένα δάκρυ πάντα ν’ αστοχήσει

 
Ταξιδιώτη της νύχτας που έφυγε
ποιητική ευγλωττία, τεχνική ενός στίχου που μαθαίνεται
ευλυγισία μιας έκφρασης που καταχτιέται ενσυνείδητα
συγκίνηση κορυφωμένη που την κατευθύνεις 

Ούτ’ ένα στίχο πια ερωτικό, στ’ ορκίζομαι 

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Christos Laskaris

                                             Niki Karagatsi ,Taverna in Mykonos,1955

Just a surface

Neither happy,

nor sad.

 just ,

a surface,

on which

time slides.

Christos Laskaris, Afternoon to evening, 2006 

Απλώς, μια επιφάνεια

Ούτε ευτυχισμένος,
ούτε δυστυχισμένος.
απλώς,
μια επιφάνεια,
που πάνω της
κάνει τσουλήθρα ο χρόνος.

Χρίστος Λάσκαρης,  Απόγευμα προς βράδυ, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2006

Yerassimos Lykiardopoulos

                                       Apollon Mokritsky.  Italian Women on the Terrace (Tarantella). 1846

                  V.
.                                                                ..I always hold you inside my heart...

Like a griko song,
with its smiling sorrow so high in the sky
a little swallow between two countries

last year's wine on tipsy lips

like a song you never think of much
but it thinks of you when southern wind blows

like a street  song  in the distance
-- that's how you should remember me


Yerassimos Lykiardopoulos,  Mandarin's poems, 2002




                       V.
                                                                   ... Εις την καρδία μου πάντα εσένα βαστώ...

Όπως ένα τραγούδι των Γκρεκάνων,
με τη γελούμενη λύπη του στα ύψη τ' ουρανού
χελιδονάκι ανάμεσα σε δυο πατρίδες

προπέρσινο κρασί σε μεθυσμένα χείλη

όπως ένα τραγούδι που δεν το σκέφτεσαι πολύ
αλλά σε σκέφτετ' εκείνο όταν φυσάει νοτιάς

όπως ένα τραγούδι μακρινό στο δρόμο
--έτσι να με θυμάσαι

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος , Τα ποιήματα του Μανδαρίνου,Ύψιλον 2002

Christos Laskaris

                                                                                  Juan Miro, Blue II

  SHRINKAGE

Every day that goes by
I shrink more and more.
I grow less and less

till I finally become
that black dot

ending  in this way my short sentence.

Christos Laskaris , Room for one, 2001

   ♠ ♠ ♠   

ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ

Κάθε μέρα που περνά
μαζεύω και περισσότερο.
Λιγοστεύω, λιγοστεύω

ώσπου θα γίνω
η μαύρη κουκκίδα

κλείνοντας τη μικρή μου πρόταση.

Χρίστος Λάσκαρης, Δωμάτιο για έναν, εκδ. Γαβριηλίδης, 2001 

Chryssanthie Polyzou

                                                    Arnold Böcklin, Isle of the dead (Basel version, 1880)

And our beloved dead?

Eyes long forgotten
lips their sound  has faded away
dearest voices of silence.

And we?

Vivamus atque amemus.

Of course we'll live
we'll certainly love
but most of all , we'll be loved.


Chryssanthie Polyzou

♠  ♠  ♠

Κι οι αγαπημένοι μας νεκροί;

Μάτια καιρό λησμονημένα
χείλη που ο ήχος τους ξεθώριασε
φωνές αγαπημένες της σιωπής.

Κι εμείς;

Vivamus atque amemus.

Και βέβαια θα ζήσουμε
σίγουρα θ' αγαπήσουμε
μα πιο πολύ, θ' αγαπηθούμε.


Χρυσάνθη Πολύζου , Εμβόλιμον 75-76, 2015

Stavros Vavouris

 

                         Andre Kertesz, Paris 1929

So strange it rains on breakups

So strange it rains on breakups,
It always rains.

You see everything  flickering blurry
behind a window pane
hit by merciless rain.
You start wiping it
but the water
instantly over the other water
it makes it more ane more blur
while withdrawing in the street
a completely undefined shape
and there it is! vague , hesitating for a while
before getting dissolved in the rain.

It rains on breakups.

Even if it shines bright under the light
the whole world.

So strange ! It rains,

it always rains.

Stavros Vavouris

Περίεργο βρέχει στους χωρισμούς

Περίεργο, βρέχει στους χωρισμούς, 

πάντοτε βρέχει. 

Όλα τα βλέπεις να τρεμίζουν δυσδιάκριτα

πίσω από `να τζάμι

που το κτυπάει ανήλεη η βροχή.

Κάνεις να το σκουπίσεις

μα το νερό,

αμέσως πάνω απ` το άλλο το νερό  

όλο και το θαμπώνει πιο πολύ

καθώς απομακρύνεται στο δρόμο

έν` απολύτως ακαθόριστο περίγραμμα

και να! θολό, που κοντοστέκει λίγο

πριν διαλυθεί μες στη βροχή.

Βρέχει στους χωρισμούς.

Ακόμα και ν` αστράφτει κάτω από το φως,

ο κόσμος όλος.

Περίεργο! Βρέχει,

πάντοτε βρέχει.  


Σταύρος  Βαβούρης

η λέξη  [τ.198] και το κείμενο του κ.Γ.Μαρκόπουλου

Yiannis Varveris

 

 Pierre Bonnard,The letter, c1906

ΤHE LETTER

In your coat's pocket
old sesame seed
pistachio shells
and my crumpled letter.
Words awoke
phrases stretched
I have crackled for months inside
days of cold
nights hung in silence
in case you might hear
I ve changed the punctuation broadening hints
I had myself cut and tailored
fitting  your probable desires.
But now entering the summer
with the perspectives of our future  clear
instead of crushing myself jumping
or you erasing me
by sending your coat to the dry cleaner's
I 'll cringe  I 'll shrink
into sesame or paring
and I 'll grab myself by the seams for ever.

Someday I 'll be touched by your fingers.


Yiannis Varveris, Of war invalids, 1982

TO ΓΡΑΜΜΑ

Στην τσέπη του παλτού σου

παλιό σουσάμι

φλούδια φιστικιών

και το τσαλακωμένο γράμμα μου.

Ξύπνησαν λέξεις 

φράσεις ανακλαδίστηκαν

έτριξα μήνες εκεί μέσα

μέρες του κρύου

νύχτες απ’ την κρεμάστρα μέσα στη σιωπή

μήπως ακούσεις

άλλαξα στίξη αμβλύνοντας υπαινιγμούς

κόπηκα ράφτηκα εν αγνοία σου

κατά τις πιθανές σου επιθυμίες.

Μα τώρα πια που μπαίνει το καλοκαιράκι

κι είναι σαφείς οι προοπτικές του μέλλοντός μας

αντί να γκρεμοτσακιστώ πηδώντας

ή αντί να με ξεγράψεις

στέλνοντας το παλτό σου στο καθαριστήριο

θα σφίξω θα μαζέψω 

σε σουσάμι ή φλούδι

κι απ’ τις ραφές θα γραπωθώ για πάντα. 

Κάποτε θα μ’ αγγίξουνε τα δάχτυλά σου.

Γιάννης Βαρβέρης , Αναπήρων πολέμου, 1982

Nikos Karouzos

                                  Martin Johnson Heade,Orchid and Hummingbird near a Mountain Waterfall,1902

 

First  dialogue 

As if we never existed
still we ached from the depths.
Not even an explanation was given to us
at least for the fragrance of flowers.
The other half of our age will pass
pretending gambling with death .
And we said love has no time
to appear in person.
A music
worthy of our thrills
was never heard.
We were found  in an intermission of this world
every man for himself.
We will be saved by a sweetness
crowned with thorns.
Silent flowers rejoice
with  calyxes' concentration
terror in your heart gets refined.
Deep  inside Lord operates
deep inside we coexist.
Subtle soul has no rocky passions
and always sings the song of patience.
Oh we shall return to beauty 
one day...
With the sacrifice of the surrounding phenomenon
soul will  recapture its solitude.

Nikos Karouzos, Dialogues ,1956

Διάλογος πρῶτος

Σὰ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ποτὲ
κι ὅμως πονέσαμε ἀπ᾿ τὰ βάθη.
Οὔτε ποὺ μᾶς δόθηκε μία ἐξήγηση
γιὰ τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τουλάχιστον.
Ἡ ἄλλη μισή μας ἡλικία θὰ περάσει
χαρτοπαίζοντας μὲ τὸ θάνατο στὰ ψέματα.
Καὶ λέγαμε πὼς δὲν ἔχει καιρὸ ἡ ἀγάπη
νὰ φανερωθεῖ ὁλόκληρη.
Μία μουσικὴ
ἄξια τῶν συγκινήσεών μας
δὲν ἀκούσαμε.
Βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα διάλειμμα τοῦ κόσμου
ὁ σῴζων ἑαυτὸν σωθήτω.
Θὰ σωθοῦμε ἀπὸ μία γλυκύτητα
στεφανωμένη μὲ ἀγκάθια.
Χαίρετε ἄνθη σιωπηλὰ
μὲ τῶν καλύκων τὴν περισυλλογὴ
ὁ τρόμος ἐκλεπτύνεται στὴν καρδιά σας. 
Ἐνδότερα ὁ Κύριος λειτουργεῖ
ἐνδότερα ὑπάρχουμε μαζί σας.
Δὲν ἔχει ἡ ἁπαλὴ ψυχὴ βραχώδη πάθη
καὶ πάντα λέει τὸ τραγούδι τῆς ὑπομονῆς.
Ὢ θὰ γυρίσουμε στὴν ὀμορφιὰ 
 μία μέρα…
Μὲ τὴ θυσία τοῦ γύρω φαινομένου
θὰ ἀνακαταλάβει, ἡ ψυχὴ τὴ μοναξιά της.

Νίκος Καροῦζος, Διάλογοι, 1956

Takis Varvitsiotis

 

     Émile Vernon(1872-1919) detail

 The woman - butterfly

Every woman hides
Α butterfly in her breasts
And every time she sets it free
Thousands of dreams revive

Takis Varvitsiotis, Scent of a comet, 1997

—   —  —   — 

Η γυναίκα- πεταλούδα

Κάθε γυναίκα κρύβει
Μια πεταλούδα στο στήθος της 
Και κάθε φορά που την αφήνει ελεύθερη
Αναβιώνουν χιλιάδες όνειρα

Τάκης Βαρβιτσιώτης , Το άρωμα ενός κομήτη, Κατανιώτης 1997

Giorgos Gotis

                                                                                     Vassilis Perros

With rifleshots the place was blooming

days of migratory birds

and you're still not here.

A few words of a farewell

we exchanged as rings.

A stone's cast your arrival

and when I call your name

my breath sticks on my face, on my hair.

Wind from your cloth blows me

as I try to unfold

the map of your figure...

Giorgos Gotis, Natural history, 1991

a       b      c

Με ντουφεκιές άνθιζε ο τόπος

ημέρες των αποδημητικών

κι ακόμα να σε φέρουν.

Δυό λόγια του αποχωρισμού

που τ' ανταλλάξαμε σαν δαχτυλίδια.

Μιας πετριάς απόσταση ο ερχομός σου

και όταν φωνάζω τ' όνομά σου

κολλάει η ανάσα σε μαλλιά και γένια.

Αέρας απ' το φόρεμά σου με φυσάει

σαν προσπαθώ να ξεδιπλώσω

το χάρτη της κορμοστασιάς σου.


Γιώργος Γώτης, Φυσική Ιστορία, 1991

Thanassis Kostavaras

                                                                                              Marco Battaglini

Poetics

As for me that don't even know yet if I believed in God

I have just  lived for the pleasure of talking with angels

 at nights.


Thanassis Kostavaras, the fear of the acrobat, 1989

♠  ♠  ♠

Ποιητική

Κι εγώ που δεν ξέρω ακόμα αν πίστεψα στο Θεό

έζησα μόνο για νά  'χω την τύχη να συνομιλώ με. τους αγγέλους

τα βράδια.


Θανάσης Κωσταβάρας, Ο φόβος του ακροβάτη,1989

Tassos Korfis

 

                                             Henri Martin ,Coucher de soleil - Bord de la mer, 1920

 

Τhe sea becomes a garden

The world is shrinking and the sea is becoming a garden,
the light dries up on the naked piers.Tears are covered
with whitewash.White , surgery sheet
covers the restless hands.

The world is shrinking but you my bleeding heart, fruitful pomegranate,
once again you take me along a passenger leading me to a wreck again.
Once again shivering like a bird in the snow, like the  hope of a prisoner.

Tassos Korfis, Handicrafts, 1977

{    {   {    {  {    

Η θάλασσα γίνεται κήπος

Μικραίνει ο κόσμος κι η θάλασσα γίνεται κήπος,
στερεύει το φως στις γυμνές αποβάθρες. Μ' ασβέστη
σκεπάζουν τα δάκρυα. Σεντόνι λευκό, χειρουργείου
σκεπάζει τ' ανήσυχα χέρια.

Μικραίνει ο κόσμος μα εσύ, ματωμένη καρδιά μου, πολύκαρπο ρόδι,
και πάλι μαζί σου με πας ταξιδιώτη για ναυάγιο και πάλι.
και πάλι σκιρτάς σαν πουλί μες στο χιόνι, σαν ελπίδα αιχμαλώτου.


Τάσος Κόρφης , Εργόχειρα , Πρόσπερος 1977
 

Tassos Korfis

                Claude Monet, Gare St Lazare

Of big countries

Oh how many are the poems experienced and not written...

In station cafés or busy platforms

When the get-together follows the mess,

And you must join the crowd

Or wait in vain for the night passenger.

Oh how dear are those places when empty

With you staying still, between earth and sky

Like a cypress,

That dreams for years to  leave the graves and become

A mast on a ship.

Tassos Korfis, Praises (1993)

z    z    z    z

ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΧΩΡΩΝ

Ω πόσα ποιήματα βιωμένα και όχι γραμμένα... 
Σε καφενεία σταθμών ή σε ανήσυχες αποβάθρες
Την ώρα που το σμίξιμο ακολουθεί το χαμό,
Και πρέπει να ενωθείς με το πλήθος
Ή άσκοπα να περιμένεις το νυχτερινό επιβάτη.

Ω πόσο προσφιλείς είναι αυτοί οι μεγάλοι χώροι όταν αδειάζουν 
Και μένεις ασάλευτος, ανάμεσα στη γη και τον ουρανό 
Σαν το κυπαρίσσι, 
Που χρόνια ονειρεύεται ν' αφήσει τους τάφους, να γίνει 
Κατάρτι σε πλοίο.

  Τάσος Κόρφης , Εγκώμια (1993)  

Argyris Chionis

                                    Joaquin  Sorolla y Bastida, Valencia beach in the morning light,1908

 

Beautiful summer

It was beautiful this summer
Beautiful but dangerous

A sandbathing old man 
Was forgotten burried in the sand
When remembered after days
His hat was lifted
And   he was missing

An  all white tourist from the north
Had an affair with the sun   
She slept with him for  days months
Then got darker and assimilated by the landscape
Her people are seeking her
Through the red cross

A beaten child became a sea urchin
Let them come now
Let them beat me again , he said
His mom and dad took
Knife and fork
And without getting  pierced
They ate his heart

A hunted dog
Bit its tail and ate it
Then it ate all its body
Only its head was left on the pebbles
To become whitewashed licked by the waves

In the background a boat stayed still
Still for a whole summer
Winds were blowing inflating the sails
She did not mean to leave. What was she waiting for?
Nobody knows.


Argyris Chionis, Verbal landscapes


 ♠ ♠ ♠

Το ωραίο καλοκαίρι  

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
Ωραίο αλλά κι επικίνδυνο 

 

Ένας παππούς που έκανε αμμόλουτρα 
Ξεχάστηκε θαμμένος μες στην άμμο
Όταν τον θυμηθήκαν ύστερ' από μέρες
Σηκώσαν το καπέλο του  
Δεν ήταν από κάτω       

Μια πάλλευκη τουρίστρια απʼ το βορρά 
Τα 'φτιαξε με τον ήλιο                    
Κοιμήθηκε μαζί του μέρες μήνες
Σκούρυνε αφομοιώθηκε απʼ το τοπίο
Οι δικοί της τώρα την αναζητούν
Μέσω του ερυθρού σταυρού

Ένα παιδί δαρμένο έγινε αχινός
Αν τους βαστάει τώρα
Ας με ξαναδείρουν, είπε
Πήρανε ο μπαμπάς και η μαμά
Μαχαίρι και πιρούνι
Και χωρίς να τρυπηθούν
Του φάγαν την καρδιά

Ένα σκυλί κυνηγημένο
Δάγκωσε την ουρά του και την έφαγε
Ύστερα έφαγε όλο το κορμί του
Έμεινε μόνο το κεφάλι του στα βότσαλα
Νʼ ασπρίζει από τα κύματα γλειμμένο

Βαθιά ένα καράβι έμενε ακίνητο 
Ακίνητο ένα καλοκαίρι
Φυσούσαν άνεμοι φουσκώναν τα πανιά 
Δεν έλεγε να φύγει. Τι περίμενε;
Κανείς δεν ξέρει.

Αργύρης Χιόνης, Λεκτικά Τοπία