E. Ch. Gonatas

                                                     Max Ernst , Self Portrait, Köln 1909

The scar

The injury heals,

its lips mingle like crimpson curtains

and years after  a mark lingers in its place

a rosy scar he bows and kisses.

They all love their wounds

They hide them behind  beautiful unwrinkled cloths,

but they know on which part of their body  they flourished,

withered, ate skin and flesh of their own.

That is why they love them

and  in times of solitude, when no one sees them,

they  bow and kiss them in adoration

their deep, dark wounds.

E . Ch. Gonatas

Η ουλή

Η πληγή θρέφει, 

τα χείλη της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά 

κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι,  

μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει.


Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους.
Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα,
ξέρουν όμως σε ποια μεριά του κορμιού τους άνθισαν,
μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους.


Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και,
σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει,
σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν
τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους.

Ε. Χ. Γονατάς