Yiannis Migadis, backyard , 1977
Pasalimani 1970
Abundant cement has covered
Our childhood footsteps
The traces of the drowned
and those wrecked ashore.
At that time the sea lifts their grief
Awakes the tenants of the square
They walk out their door scared
And expose fake dreams
They leave them there without a note
And return to bed.
Those houses suit me.
That port.
That restrained sea
that has forgotten its source.
Vassilis Karavitis
Πασαλιμάνι 1970
Τσιμέντο άφθονο σκέπασε
Τις παιδικές μας πατημασιές
Τα ίχνη των πνιγμένων
Κι αυτών που ναυαγήσαν στην στεριά.
Τέτοιαν ώρα ανεβάζει η θάλασσα τον καημό τους.
Ξυπνάει τους ενοίκους της πλατείας
Βγαίνουν τρομαγμένοι στην πόρτα τους
Κι εκθέτουν κλεψίγαμα όνειρα.
Τ' αφήνουν εκεί χωρίς σημείωμα
Και ξαναπάνε για ύπνο.
Μου ταιριάζουν αυτά τα σπίτια.
Αυτό το λιμάνι.
Αυτή η σταματημένη θάλασσα
που ξέχασε την πηγή της.
Βασίλης Καραβίτης
