Manolis Pratikakis

                                   Joseph Mallord William Turner, Sea View (About 1826)

With you, even head winds become fair


Love, love you are all the sunshines together; all the beaches
of home.You are the return and at the same time the everlasting
sailing— How should I get bored? I row, I dock at the
piers of your hips.

I follow Ulysses in your sea caves.

Your voice broadens my hearing 's shell, till

it becomes school presenting its ancient busts

And the classrooms new, for our words to run 

carefree and become children of future people.

Manolis Pratikakis

Μαζί σου, και με ενάντιους ανέμους ουριοδρομώ 

.

Αγάπη,αγάπη είσαι όλες μαζί οι λιακάδες· όλες οι αμμουδιές
της πατρίδας.Είσαι η επιστροφή κι εν ταυτώ ο αιώνιος
απόπλους — πώς να πλήξω; Κωπηλατώ, ελλιμενίζομαι στις
προβλήτες των λαγόνων σου.


Οδυσσεύω στις πελαγίσιες σου σπηλιές.


Η φωνή σου διευρύνει της ακοής μου το όστρακο,ώσπου
να γίνει σχολείο που έχει να δείξει παμπάλαιες προτομές.
Κι αίθουσες νέες,για να μπορούν αμέριμνα να τρέχουν και να
είναι παιδιά μελλοντικών ανθρώπων τα λόγια μας. 

Μανόλης Πρατικάκης

Manolis Pratikakis

                                                           Camille Claudel, La Espiral

Stonemason

Shapeless. As I engrave you, with your closed body

with your unformed hands, you define me.

From your night a face hardly waves.

Although in love on my knee I hold the chisel

And kneeling I seek your silence icon

inside the stone.

With all the god's breath on the neck

With all the vibration of the vacuum that shivers in my vein

For a shape. For a word. That draws the sleighs into heaven.


With your born tread you will write on the sand

our first footprint.

And from your mouth my first word

will flutter.

Manolis Pratikakis, Stonemason, 2016

 Λιθοξόος 

Άμορφη.Καθώς σε πελεκώ,με το κλειστό κορμί σου,

με τ’ ασχημάτιστα χέρια σου,με ορίζεις.

Από τη νύχτα σου δύσκολα κυματίζει ένα πρόσωπο.

Παρότι με έρωτα γονατιστός κρατώ τη σμίλη.

Και γονυκλινής γυρεύω της σιωπής σου το εικόνισμα

μέσα στην πέτρα.

Με όλη την ανάσα του θεού στον αυχένα.

Με όλη τη δόνηση του κενού που στη φλέβα μου τρέμει.

Για μια μορφή.Για μια λέξη. Που τραβά τα έλκηθρα

στον ουρανό.



Με το γεννημένο πέλμα σου θα γράψεις στην άμμο

την πρώτη μας πατημασιά.

Κι απ’ το στόμα σου η πρώτη πρώτη λέξη μου

θα φτερουγίσει.

Μανόλης Πρατικάκης, Λιθοξόος , Κέδρος 2016