Alexios Mainas

                                      Oskar Kokoschka (1886-1980), Triptych – Prometheus, 

Were you

 A floating, edible,
surrendered body.

Were you a bird you would definitely be an eagle-
not so much for your royal gender
and your blonde hair
but for your beak on my liver.

Alexios Mainas, The content of the remaining

ΑΝ ΗΣΟΥΝ

Πλωτό, εδώδιμο,
παραδομένο σώμα.

Αν ήσουν πουλί θα ΄σουν βέβαια αετός-
όχι τόσο για το βασιλικό σου γένος
και τα ξανθά σου μαλλιά
όσο για το ράμφος σου στο συκώτι μου.

Αλέξιος Μάινας, Το περιεχόμενο του υπόλοιπου

Yiannis Kontos

                           

                                Francisco de Goya (dark paintings) Saturn devouring his son, 1819-1823, detail

What a wild beast time is

We put it in a cage

and tame it.

Then, in the house:

it runs, it plays and falls asleep.

Then suddenly, one day , it remembers

its free life

and eats us. 

Yiannis Kontos




Αγρίμι που είναι ο καιρός.

Τον βάζουμε σε κλουβί

και τον εξημερώνουμε.

Μετά, μέσα στο σπίτι:

τρέχει, παίζει και κοιμάται.

Ξαφνικά, μια μέρα, θυμάται

την ελεύθερη ζωή του

και μας τρώει.



Γιάννης Κοντός

Nikos Karouzos

                                                    Eros,  Pompei , Roman fresco

Eros is morning dew
that dries in a little while

all what's left is musical sadness

to the end of the world.

Eros exists in memory

love does not.

So we aim for immortality.

Nikos Karouzos, Oedipus tyrannised



Ο έρωτας είναι πρωινή δροσιά
που σε λίγο στεγνώνει
κι απομένει μουσική δυστυχία
στα πέρατα.
Ο έρωτας είναι μέσα στη μνήμη
μα η αγάπη όχι.
Σκοπεύουμε λοιπόν αθανασία.


Νίκος Καρούζος, Οιδίπους Τυραννούμενος και άλλα ποιήματα,Ίκαρος, 2014

Alexios Mainas

                                                                    Anton Mauve

Lies
                                                               A cheap red

Useless, on earth, the emigration
of the cranes
and the fall of the unwritten sheets.
Let the fields stay
flat and curved
and the furnishing of the white,
snow quietly layered
forming  knots-
so much the cold around you
you wouldn't talk that much.


Alexios Mainas


Ψέματα 

                                            Κόκκινο του σωρού. 

Ασκοπη, εν κόσμω, η αποδημία
των γερανών
κι η πτώση των άγραφων φύλλων.
Ας μείνουν λοιπόν κάμποι
επίπεδοι και κυρτοί
κι η επίπλωση της λευκότητας,
χιόνι που στρώθηκε αθόρυβα
και σχημάτισε κόμπους -
γύρω σου τέτοιο κρύο
που δεν θα 'λεγες τόσα.

Αλέξιος Μάινας

Nikos Dimou

                                           Henri Lebasque, femme sur le lit, 1865

Dedication

I have forgotten the scent of the jasmine.

But exiting at night, all of a sudden,
dressed in the thin tunic of  your sweat
dressed in the golden garment of your perfume,
I fell against the scent of the jasmine as against a wall of glass.
I keep dreaming of what I lived.
The fresh body in the shadows,
the vigorous body in ecstasy
and the cry , the cry-

I love you tenderly and I love you wildly,
I walk at night dressed in your thin sweat
wreathed with the scent of  jasmine
and I foresee.

I doubt the poem, it 's poor.
I am also poor without you.
If we make a poem together
I have never written a better one.

Nikos Dimou

Αφιέρωση  


Είχα ξεχάσει πώς μυρίζει το γιασεμί.

Αλλά βγαίνοντας στη νύχτα, ξαφνικά,
ντυμένος λεπτό χιτώνα τον ιδρώτα σου
ντυμένος χρυσό ιμάτιο το άρωμά σου,
χτύπησα πάνω στην οσμή του γιασεμιού σαν σε γυάλινο τοίχο.
Ονειρεύομαι αυτό που έζησα.
Το σώμα το δροσερό με τους ίσκιους,
το σώμα το δυνατό με την έκσταση
και την κραυγή, την κραυγή –

Σ’ αγαπώ τρυφερά και σ’ αγαπώ άγρια,
περπατώ την νύχτα ντυμένος τον λεπτό σου ιδρώτα,
στεφανωμένος το άρωμα του γιασεμιού
και προφητεύω.

Αμφισβητώ το ποίημα, είναι φτωχό.
Είμαι κι εγώ φτωχός χωρίς εσένα.
Αν ποίημα είμαστε μαζί
δεν έχω γράψει καλύτερο.


Νίκος Δήμου

Tassos Korfis

                                                       Pierre-Auguste Renoir, Woman at the Garden, 1873

Because


Because, when you left, the rains began,

Sudden in autumn, constant in winter

And the garden got full of leaves and migratory birds

And the ivy got deserted by snakes and lizards.

Because you were the high wall

Where I hid my face, the roots of the trees

that gave me life, the night of the scared animals,

The sinful fruit and the marigolds.



Because you were the fertile soil

That shivered at my touch.


Tassos  Korfis




Γιατί



Γιατί, όταν έφυγες, άρχισαν οι βροχές,

Ξαφνικές το φθινόπωρο, συνεχείς το χειμώνα

Και γέμισε ο κήπος φύλλα κι αποδημητικά,

Κι ερήμωσε ο κισσός από φίδια και σαύρες.

Γιατί εσύ ήσουν ο ψηλός τοίχος

Που έκρυβα το πρόσωπό μου, οι ρίζες των δέντρων

Που μ' ανάσταιναν, η νύχτα των φοβισμένων ζώων,

Ο αμαρτωλός καρπός και τα νεκράνθεμα.



Γιατί εσύ ήσουν η εύφορη γη

Που ριγούσε από τ' άγγιγμά μου.


Τάσος Κόρφης

Papastergiou Dimitris

                                                                  Giannis Migadis

Some poets' homes

                                             In memory of Yiannis Varveris

Some poets' homes are in a mess

The floor in dust

Spiders on the ceiling

Piles of dishes in the sink

It's because they are usually away

On a word safari:

In Then and in Now

In Smyrna or in Mystras

In Hell or in Heaven

In Joy or in Sorrow

And when they are back

Still tidying up, they get inspired and they work devastated

While washing up a spoon the sirup of the dead mother shines

While washing up a dish the dinner of a separation revives...

Dimitris Papastergiou

Τα σπίτια κάποιων ποιητών 

                                                      μνήμη Γιάννη Βαρβέρη


Τα σπίτια κάποιων ποιητών είν’ ακατάστατα
Το πάτωμα σκονισμένο
Αράχνες στο ταβάνι
Στοίβες πιάτα στο νεροχύτη
Είναι γιατί συνήθως λείπουνε
Σε σαφάρι λέξεων:
Στο Τότε και στο Τώρα

Στη Σμύρνη ή στο Μιστρά
Στην Κόλαση ή στον Παράδεισο
Στη Χαρά και στη Λύπη

Οπόταν επιστρέφουν δεν έχουν πολύ χρόνο
Συγυρίζοντας ακόμη, εμπνέονται κι εργάζονται καταρρακωμένοι
Ξεπλένοντας ένα κουταλάκι λάμπει το σιρόπι της νεκρής μητέρας
Ξεπλένοντας ένα πιάτο ανασταίνεται το δείπνο ενός χωρισμού…

Δημήτρης Παπαστεργίου

Kostas Montis

                                                     Marc Chagall, lovers in the moonlight, 1938

Such a strange thing the heart.
The more you waste it
the more you have

Kostas Montis

Περίεργο πράμα η καρδιά.
Όσο περισσότερο τη σπαταλάς
τόση περισσότερη έχεις

Κώστας Μόντης

Dimitris Papastergiou

Joaquín Sorolla y Bastida, Bacchante, 1886 

A stroll
              ...(for you)


At nights your kisses take a stroll in the gardens of my body.

They play hide and seek in the foliage,

climb up the trees and steal my fruit.

Every morning my body smells of jasmine

and bitten peach.


Dimitris Papastergiou



Σεργιάνι
              ...(για σένα)

Τις νύχτες τα φιλιά σου σεργιανούν στους κήπους του κορμιού μου.

Παίζουν κρυφτό στις φυλλωσιές,

στα δέντρα σκαρφαλώνουνε και κλέβουνε τα φρούτα.

Κάθε πρωί το σώμα μου μυρίζει γιασεμί

και δαγκωμένο ροδάκινο.


Δημήτρης Παπαστεργίου

Michalis Ganas

                                                        Henri Matisse, The daisies, 1939


You love me, you love me not

Where should I find

in the field 

which daisy has chosen

to dress your secret.

Michalis Ganas

Μ' αγαπάς, δε μ' αγαπάς

Που θες να βρω
μέσα στον κάμπο
ποιά μαργαρίτα διάλεξε
για να ντυθεί το μυστικό σου.


Μιχάλης Γκανάς  "Ποιήματα1978-2012", Μελάνι, 2013

Kostas Montis

         

                                                 Artemisia Gentileschi - Sleeping Venus

I know,

but I choose again

the dream...


Kostas Montis




Ξέρω,

μα επιλέγω ξανά

τ' όνειρο...


Κώστας Μόντης

Yiannis Sclivaniotis

                                 Ivan Konstantinovič Ajvazovskij, 1859

Stalactites

Don' t step carelessly

inside the caves of your dreams

where fragile stalactites

are constantly bleeding

the biography of your substance

They risk to break

Tread with the fair weather

of a January Moon

Yiannis Sclivaniotis, Sixth sense, Kastaniotis 2016

Σταλακτίτες

Μην βαδίζετε απρόσεκτα

μες στις σπηλιές των ονείρων σας

όπου ευαίσθητοι σταλακτίτες

αιμορραγούν διαρκώς

τη βιογραφία της ύλης σας 

Κινδυνεύουν με θραύση 

Διαβείτε με ευδία Γεναριάτικης 

Σελήνης

Γιάννη Σκληβανιώτη, από τη συλλογή "Έκτη αίσθηση", Καστανιώτης, 2016

Yiannis Tsigras

                                                     Pablo Picasso , the dream, 1932

And to wake up in the light.

You have fold, My Lord, the future  carefully,  like a towel,

In this way no omen reading is allowed

The cranes have already faded away in the west.

And the present remains in our hands

Like a statue's broken head

Not carved to talk,

In our era you have flown of glory

Of the toads, of the anemone, of the crazy birds.

Here is wisdom:

To fall asleep simply and quietly

Into a flourished verse 

And to wake up in the light.

Και να ξυπνήσουμε στο φως

Δίπλωσες, Κύριε, προσεκτικά το μέλλον, σαν πετσέτα,
Έτσι που να μην επιτρέπονται οιωνοσκοπήσεις.
Σβήσανε ήδη οι γερανοί στη δύση.
Και το παρόν μάς έμεινε στα χέρια
Όπως κομμένο αγάλματος κεφάλι
Που δε σμιλεύτηκε για να μιλάει.
Στην εποχή μας πέταξες της δόξας
Των φρύνων,της ανεμώνης, των τρελλών πουλιών.
Ώδε η σοφία εστίν:
Να κοιμηθούμε απλά και ήρεμα
Μέσα σε ανθισμένο στίχο
Και να ξυπνήσουμε στο φως. 

του Γιάννη Τσίγκρα

Thanassis Kostavaras

                                              Christos Bokoros , She, sleeping, 1986


Only to look at you
Even if my eyes
are two sad birds.
Even if my voice gets lost
behind an anxious smile.
Just to be worth one of your looks
is enough for me.
I get transformed.
I become air to embrace you.
I become caress and whisper.
And if I don't fly away , If I don't get lost
it 's because I can't get away from you.
I am deeply rooted in our Love.
I become a tree, full of branches and leaves
in bloom with white and red flowers
I dress up only to please you
and as if full of nightingales
I sing to you.
I talk to you in another, unknown language
I send you messages from the constellations of the dream.
I touch you like a fluff;
like a gentle breeze, deriving from an unearthly light.
I the coward, the obscure,the embarrassed
I write passionate poems to you.


Thanassis Kostavaras, "Metamorphoses in Love" from the collection "Greetings"



Και μόνο να σε κοιτάζω.
Κι ας είναι τα μάτια μου
δυο λυπημένα πουλιά.
Κι ας χάνεται η φωνή μου
πίσω από ένα φοβισμένο χαμόγελο.
Έστω και μόνο να μ' αξιώνεις μ' ένα σου βλέμμα.
μου φτάνει.
Μεταμορφώνομαι.
Γίνομαι αέρας να σ' αγκαλιάζω.
Γίνομαι χάδι και ψίθυρος.
Κι αν δεν πετάω μακριά σου, αν δεν χάνομαι
είναι γιατί δεν μπορώ να φύγω από κοντά σου
Είμαι βαθιά ριζωμένος στον Έρωτα μας.
Γίνομαι δέντρο, γεμίζω από κλώνους και φύλλα
ανθίζω σε άσπρα και κόκκινα άνθη
στολίζομαι μόνο για να σ’ αρέσω
και σαν να είμαι γεμάτος αηδόνια
σου τραγουδώ.
Σού μιλώ σε μιαν άλλη, άγνωστη γλώσσα
σου στέλνω απ’ τους αστερισμούς του ονείρου, μηνύματα.
Σ’ αγγίζω σαν χνούδι∙
σαν τρυφερή αύρα, σαν από κάποιο υπερκόσμιο φως.
Εγώ ο δειλός, ο σκοτεινός, ο αμήχανος
σου γράφω παθιασμένα ποιήματα.

Θανάσης Κωσταβάρας, ''Οι μεταμορφώσεις στον Έρωτα'' από τη συλλογή "Χαιρετισμοί"

Tassos Korfis

 Aristidis Glykas, Fearless, 1929

S/S CLEAR LOOK

How hasty, limited is my move,
with times of fixed departures and ports of call,
with steady routes, excellent weather forecasts,
on a sea free of maritime dangers and piracy.
How disgracefully I have forgotten the worm of the open sea,
the shining of the lightning, the vertigo of the tempest,
the anticipation of the new, the sailor's hand
who used to  make me lighter from the wounds of time and rust.
Everything took its place, its distance.
My first reactions for a private, secret life,
are forgotten,
the tropical seas come no longer  as a surprise to me
with their phosphorescence. There is
something beautiful between my prow and the world
something transparent.
 I can, even at this late, detect the details,
discern.


Tassos Korfis, Memories of ships


S/S CLEAR LOOK

Πόσο βιαστικά, περιορισμένα, κινούμαι, 
με χρόνους απόπλου και κατάπλου καθορισμένους, 
με σταθερά δρομολόγια, με άριστες προβλέψεις καιρού, 
σε θάλασσες ελεύθερες από ναυτιλιακούς κινδύνους 
και πειρατείες.
Πόσο χωρίς ντροπή λησμόνησα το σαράκι της ανοιχτής θάλασσας,
τη φωταψία των αστραπών, τον ίλιγγο της τρικυμίας,
την προσδοκία του καινούριου, το χέρι του ναύτη 
που με ξαλάφρωνε απ' τις πληγές του χρόνου και τη σκουριά.
Όλα πήραν τη θέση τους, τις αποστάσεις τους. 
Οι πρώτες αντιδράσεις για μια ιδιαίτερη, κρυφή ζωή,
ξεχάστηκαν,  
οι θάλασσες των τροπικών δε με ξαφνιάζουν πια 
με τους φωσφορισμούς τους. Υπάρχει 
κάτι όμορφο ανάμεσα στην πλώρη μου και τον κόσμο,
κάτι διάφανο. 
Μπορώ, έστω κι αργά, να ξεχωρίσω τις λεπτομέρειες,
να διακρίνω.  

Τάσος Κόρφης  "ΜΝΗΜΕΣ ΠΛΟΙΩΝ' Πρόσπερος ,1983

D. P. Papaditsas

                                                              Anton Pieck, 1932

In a low voice

Because you are the first year's  swallow to pass through
the skylight flying three times in circles on the ceiling
then all the swallows together you were
Because you are a calm side of the sea where the wave
Cuts the moon into pieces and throws it on the fine sand
Because my hands are empty like walnuts whose kernel
is eaten by pests
And you filled them with your hair and your forehead
Because I pass my fingers through your hair like the wind
passes through the cypress leaves
Because I am a country house and you come alone in the summer and
you sleep
And you wake up from time to time you turn on the lamp and
you remember
Because you do remember
That's why I love you
and the sea across us wearing out to go up and down
 the trees
As we were going downhill  Varkiza
all around coloured stones followed us


Because when I lean over a well I can see the surface
of the water and say: Here is her fate and her look
Because we watched together three yellow gupsy women covered
by the red- eyes of the drunk- twilight
And we said here is fate here are loves on the road for our daily bread

 Because we watched together the three gypsy women
to come  and to  get lost
That is why I love you
And among those last birds
You are the one that escaped the pellets
 Because I am full of you and in front of everything
of thought of sense of speech
There is something yours like an athlete finishing first
Because your eyelids are moss on rock cracks
That is why I love you.

D. P. Papaditsas

Χαμηλοφώνως

Διότι είσαι το πρώτο εφετινό χελιδόνι που μπήκε απ’ το
φεγγίτη έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι και ήσουν κα-
τόπιν όλα μαζί τα χελιδόνια
Διότι είσαι μια μεριά ήρεμη της θάλασσας όπου το κύμα
Kόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο
Διότι τα χέρια μου είναι άδεια σαν καρύδια που η ψίχα
τους φαγώθηκε από παράσιτα
Kι εσύ τα γέμισες με τα μαλλιά σου και το μέτωπό σου
Διότι στα μαλλιά σου περνώ τα δαχτυλά μου όπως περνάει
ο αγέρας από φύλλα κυπαρισσιού
Διότι είμαι ένα σπίτι εξοχικό κι έρχεσαι μόνη το καλοκαίρι
και κοιμάσαι
Kαι ξυπνάς πότε-πότε τα μεσάνυχτα ανάβεις τη λάμπα και
θυμάσαι
Διότι θυμάσαι
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά είμα-
στε μαζί
Kι απέναντί μας η θάλασσα φθείρεται ν’ ανεβοκατεβαίνει
τα δέντρα
Όπως πηγαίναμε σε μια κατηφοριά της Bάρκιζας
Kι ένα γύρω οι χρωματιστές πέτρες μάς ακολουθούσαν

Γιατί όταν σκύβω πάνω από πηγάδια βλέπω την επιφάνεια
του νερού και λέω: νά το ριζικό κι η ματιά της
Γιατί βλέπαμε μαζί τρεις τσιγγάνες κίτρινες τυλιγμένες
απ’ το κόκκινο - σαν τα μάτια τού μπεκρή - λυκόφως
Kαι είπαμε νά το ριζικό νά οι αγάπες βγήκαν στους δρό-
μους για τον επιούσιο

Γιατί βλέπαμε μαζί τις τρεις τσιγγάνες
Nά ‘ρχονται και να χάνονται
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ
Kι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά
Eίσαι κείνο που γλύτωσε απ’ τα σκάγια
Γιατί είμαι γεμάτος από σένα και μπρος από κάθε τι
από σκέψη από αίσθηση κι από φωνή
Eίναι κάτι δικό σου που σαν αθλητής τερματίζει πρώτο
Γιατί τα βλέφαρά σου είναι βρύα σε σχισμάδες βράχων
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

Δ. Π. Παπαδίτσας ,“ΕΝΤΟΣ ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΩΣ” (1945-1949)

C. Polyzou

Robert Cadloff , Flock

I wish to talk with the tongue

of the birds on the wires.

Not the one you hear

but the melody they draw

by the notes of their stay


Chryssanthie  Polyzou



Θέλω να μιλήσω με τη γλώσσα

των πουλιών στα σύρματα

Οχι εκείνη που ακούς

αλλά αυτή που ζωγραφίζουν

με τις νότες της παραμονής τους



Χρυσάνθη Πολύζου ( Χαρτοκόπτης 12/16)

Nikos Engonopoulos

Nikos Engonopoulos, Orpheus and Euridice (1958)

...
Our bodies will get lost and faded away
From us what will remain till the end of time
will be this "I love you" I have whispered to you
in our most intimate times.

Nikos Engonopoulos , Eleonora II


...
Τα σώματά μας θα χαθούν θα σβήσουν
Από μας θα μείνει μέχρι της συντελείας των αιώνων
αυτό το <<σε αγαπώ>> που σου ψιθύρισα
στις ώρες μας τις πιο κρυφές.


(Νίκος Εγγονόπουλος, Ελεωνόρα II

Georgia Triantafyllidou

                                                      Edvard Munch , Despair, 1892 

From love

The world is full of hungry hearts.

So hungry

like dogs left forgotten on empty properties

neglected to be fed by their masters.

Hunger darkens the hearts

drives them wild in the night

and if a passer-by  happens to slow down

to reach out his hand through the bars

the hearts then rush

and this very hand from the side of the heart

even before it senses the pain

they tear it apart.

Georgia Triantafyllidou, A right to expectation (2008)

Από αγάπη

Γέμισε ο τόπος πεινασμένες καρδιές.
Τόσο πεινασμένες
σαν τα σκυλιά που τα ξεχνούν σ' άδεια οικόπεδα
και αμελούν τ' αφεντικά να τα ταΐσουν.
Η πείνα μαυρίζει τις καρδιές
τις αγριεύει μες στη νύχτα
κι αν τύχει κάποιος να κοντοσταθεί
μέσ' απ' τα κάγκελα το χέρι του ν' απλώσει
ορμούνε τότε οι καρδιές
κι αυτό το χέρι απ' το μέρος τής καρδιάς
προτού καλά καλά νιώσει τον πόνο
το ξεσκίζουν.

Γεωργία Τριανταφυλλίδου, Δικαίωμα προσδοκίας (2008) 

E. Ch. Gonatas

                                                     Max Ernst , Self Portrait, Köln 1909

The scar

The injury heals,

its lips mingle like crimpson curtains

and years after  a mark lingers in its place

a rosy scar he bows and kisses.

They all love their wounds

They hide them behind  beautiful unwrinkled cloths,

but they know on which part of their body  they flourished,

withered, ate skin and flesh of their own.

That is why they love them

and  in times of solitude, when no one sees them,

they  bow and kiss them in adoration

their deep, dark wounds.

E . Ch. Gonatas

Η ουλή

Η πληγή θρέφει, 

τα χείλη της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά 

κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι,  

μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει.


Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους.
Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα,
ξέρουν όμως σε ποια μεριά του κορμιού τους άνθισαν,
μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους.


Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και,
σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει,
σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν
τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους.

Ε. Χ. Γονατάς 

Tassos Porfyris

                                            George Hendrik Breitner - Nude, ca. 1887

                  Only

                                                                "Only through sorrow" 
                                                                       V. Leontaris

Only because I miss you I write you poetry
Only for that

Because deprivation is a bad consultant

It looks for accomplices
It browses books ruminates events with drowsy eyes
It ravages the last memories  invents ways for us to
Exist away from you while your absence cannot be endured and
By the way
Which verse can bear your look or your lips
even if we don't
Say about your fingers where your little soul barrows and
Trembles for us not to get lost
Which poem takes our breath away as the sight
of your body
Tell me which.

                        Μόνον

                                                        «Μόνον δια της λύπης ...»
                                                                     Β. Λεοντάρης                 

Μόνον διατί μου λείπεις κάθομαι και σου γράφω ποιήματα
μόνον
Διότι η στέρηση είναι κακός σύμβουλος
ψάχνει για συνεργούς
Ξεφυλλίζει βιβλία μηρυκάζει γεγονότα με νυσταλέο βλέμμα
Ρημάζει τις τελευταίες αναμνήσεις εφευρίσκει τρόπους να
Υπάρξουμε μακριά σου ενώ δεν αντέχεται η απουσία κι εδώ                    
Που τα λέμε
Ποιος στίχος αντέχει το βλέμμα σου ή τα χείλη σου
κι ας μην
Πούμε για τα δάχτυλα όπου καταφεύγει η ψυχούλα σου και
Τρέμει μην χαθούμε
Ποιο ποίημα μας κόβει την ανάσα όπως η θέα
του κορμιού σου
Πες μου ποιο.


Τάσος Πορφύρης, από τη συλλογή Σώμα Κινδύνου, 2004

Συγκεντρωτική έκδοση Νεμέρτσκα Ποιήματα (1961-2011), 2013

Yiannis Ritsos

                                                       Claude Monet , rue Montorgueil in Paris

And you to be away

Think of life taking its own way
And you to be away,

Springs to come

with many windows wide open,
And you to be away,

Girls to arrive at the benches of the garden

in coloured dresses,

And you to be away,

Youngsters swimmimg at noon,

And you to be away,
A tree in bloom bending into the water,

Many flags waving at the balconies,

And you to be away,

...

Yiannis Ritsos



Και εσύ να λείπεις

Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της,
Και εσύ να λείπεις,
Να’ ρχονται οι Άνοιξες
με πολλά διάπλατα παράθυρα,
Και εσύ να λείπεις,
Να’ ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του
κήπου
με χρωματιστά φορέματα,
Και εσύ να λείπεις,
Οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι,
Και εσύ να λείπεις,
Ένα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
Πολλές σημαίες ν’ ανεμίζουν στα μπαλκόνια,
Και εσύ να λείπεις,

...

Yiannis Ritsos

Nikos Dimou

                                           

                                                        Fernando Botero, Indigo lovers


No matter what , one day we 'll drive apart,
of love, of death, of time.
I d like us though to part together.
Not apart.

Nikos Dimou, No matter what


Έτσι κι αλλιώς, μια μέρα θα χωρίσουμε,
από έρωτα, από θάνατο, από χρόνο.
Θα ’θελα όμως να χωρίσουμε μαζί.
Όχι χώρια.


Νίκος Δήμου, Έτσι κι αλλιώς, "Ολιγόστιχα"

Tassos Porfyris

                                               René Gröebli, The eye of love, 1954

Nothing separates you from my body

No idea goes in between 

Our fingertips fireflies in the dark

They come and go over our years

Over my skin shivering from your remembrance

And the kisses a firplace burning all

Night till the humid morning that

Knocks at the door trembling.

Tassos Porfyris, Erotic

Τίποτα δεν σε χωρίζει απ' το κορμί μου
Καμία ιδέα δεν μπαίνει ανάμεσά μας
Τ' ακροδάκτυλα πυγολαμπίδες στο σκοτάδι
Πάνε κι έρχονται στα χρόνια μας στο
Δέρμα π' ανατριχιάζει σαν σε θυμάται
Και τα φιλιά τζάκι αναμμένο όλη
Νύχτα ως το νοτισμένο πρωινό που
Χτυπάει την πόρτα τουρτουρίζοντας.


"Ερωτικό" του Τάσου Πορφύρη.

Markidis Marios

         

                     

                                                  Daphne Angelidou


Each one with his umbrella .

Εxcept for me

I can't do

without

your rain.

Marios Markidis




Ο καθένας με την ομπρέλα του.

Όμως εγώ

δεν μπορώ

χωρίς

τη βροχή σου.


Μάριος Μαρκίδης,  "Παρά ταύτα", 2001

Titos patrikios

Rincón Tibet, Time flies

Metamorphoses

The way each day ends up in silence

a part of love turns into ice 

a part of body turns into death.

Titos Patrikios, Paris 1960

Μεταμορφώσεις

Όπως αθόρυβα τελειώνει η κάθε μέρα 

ένα κομμάτι της αγάπης μεταμορφώνεται σε πάγο

ένα κομμάτι του κορμιού μεταμορφώνεται σε θάνατο.

Τίτος Πατρίκιος, Παρίσι , Γενάρης 1960, Λυσιμελής Πόθος, Εκδ. Κίχλη 2014

Pantelis Boukalas

                                                             Christos Bokoros , Portait of Andrea S.

Grammar

A nightfigher you are;

a kiss the coin

to pass from chaos

to light.

Uninhabited words

the words I don't steal

from your scroll.

With a borrowed soul we climb up

a world

beautified in perdition

Pantelis Boukalas

Γραμματική 

Νυχτοπολεμάς˙ 
ένα φιλί ο οβολός
για να διαβείς στο φάος
απ' το χάος.
Λέξεις ακατοίκητες
οι λέξεις που δεν κλέβω
απ' τη δέλτο σου.
Με  δανεική ψυχή ν'ανηφορίζουμε
έναν κόσμο
που ωραιούται στην απώλεια

Παντελής  Μπουκάλας, Σήματα Λυγρά, Εκδ. Άγρα,1992

Dimitris Aggelis

                                                    Edouard Vuillard (1868-1940) La porte ouverte

More defeated than an expiring August
I used to wander around the village fairs and grafted my chest
with broken songs.
And the village square was an ancient  theatre.
My handkerchief dripping blood and the bulls  roaring at me
so I knocked on your door and you weren't there
only drawers left open and broken furniture
old papers dragged by the north wind οn the dirt road
your letters
carts  pulled back empty
bringing cypress cones,
your regards.

Dimitris Aggelis

Πιο ηττημένος κι από έναν Αύγουστο που φεύγει
γύριζα τα πανηγύρια στα χωριά και μπόλιαζα το στήθος μου
τραγούδια ραγισμένα.
Κι ήτανε η πλατεία του χωριού αρχαίου θεάτρου κοίλο.
Έσταζε αίμα το μαντήλι μου κι οι ταύροι με μουγκρίζαν
που χτύπησα την πόρτα σου και πάλι δεν σε βρήκα
μόνο συρτάρια ανοιχτά και έπιπλα σπασμένα
παλιές εφημερίδες έσερνε ο βοριάς στο χωματόδρομο
τα γράμματά σου
άδεια επιστρέφανε τα κάρα
κυπαρισσόμηλα έφερναν
για χαιρετίσματά σου.

Δημήτρης Αγγελής

Titos Patrikios

                                                     Henri Cartier-Bresson, Paris 1955

THE DIFFICULT PART

No matter how things come

how controversial the circumstances

one may always fall in love.

To love  is the difficult part.

Titos Patrikios, Limb loosening desire, 2014

ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ 

Όπως κι αν έρθουνε τα πράγματα
όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες
πάντα μπορεί κανείς να ερωτεύεται.
Το δύσκολο είναι ν’ αγαπάς.

Τίτος Πατρίκιος, Ο λυσιμελής πόθος, Κίχλη 2014

Titos Patrikios

                                                   François Kollar, Self portrait with his wife , 1930

PENALTY


Every time I wish to punish myself

I lessen the times I  look at you.



Titos Patrikios, Limb loosening desire, 2014




ΠΟΙΝΗ


Κάθε που θέλω να τιμωρήσω τον εαυτό μου

λιγοστεύω τις φορές που σε κοιτάω.


Τίτος Πατρίκιος , Λυσιμελής Πόθος, Εκδ. Κίχλη 2014