Pantelis Boukalas

                                                          John Collier, Pomps and Vanities 1917

DRESIRE

I want to tell your eyes. I hush.

How can you tell sweetness, how saltiness,

if they happen to co-exist. I learn the sea

from the beginning , from the beginning the fire.

I want to tell your hands. They touch me

as if death slows down, as if time restarts.

I want to tell your teeth. They define me.

they cut and grind me. Pain makes me complete.

I want to tell your lips.The way they nod,

the way they call me, how they capture me
the way they contain fear, how they make love, how they flood
Whatever I say, I call your words, they own me.

In love our hands multiply
our eyes become a starry sky
the body a universe ever dilating
and the world becomes  a pathetic mind's  chaos.
In love words get heavy and beautiful.
And desire always shivers like a thirsty dresire .

Pantelis Boukalas, "Verbs", Agra 2009



ΠΤΟΡΘΟΣ


Θέλω να πω τα μάτια σου. Σωπαίνω.
Πώς την ηδύτητα να πεις, πώς την αρμύρα,
αν τύχει και συγκατοικούν. Μαθαίνω
απ' την αρχή τη θάλασσα, απ' την αρχή την πύρα.


Θέλω να πω τα χέρια σου. Μ' αγγίζουν
και λες πεζεύει ο χάροντας, λες ξαναρχίζει ο χρόνος.
Τα δόντια σου θέλω να πω. Με ορίζουν.
με κόβουν και μ' αλέθουνε. Με ακεραιώνει ο πόνος.


Τα χείλη σου θέλω να πω. Πώς νεύουν,
πώς με καλούν, πώς με ζωγρούν, πώς περιέχουν
το φόβο, πώς τον έρωτα τελούν,πώς θαλασσεύουν.
Ό,τι κι αν πω, τα λόγια σου λέω, που με κατέχουν.

Στον έρωτα τα χέρια μας πληθαίνουν
τα μάτια γίνονται ουρανός αστερωμένος
το σώμα σύμπαν που διαστέλεται αενάως
και κόσμος γίνεται του άθλιου νου το χάος.
Βαραίνουνε στον έρωτα οι λέξεις κι ομορφαίνουν.
Κι ο πόθος πάντοτε σκιρτά σαν πτόρθος διψασμένος.


του Παντελή Μπουκάλα,  "Ρήματα", Άγρα 2009

Yerassimos Lykiardopoulos

                                                   Françoise de Felice, le kimono noir
VI

You leave
like a lotus flower
in the wind

 I come and go
less every time
-- I even sold your kimono

it wasn't worth a verse.


Yerassimos Lykiardopoulos, Mandarin's poems, 2002

VI

Φεύγεις
σαν άνθος του λωτού
με τον αγέρα

εγώ πηγαίνω κι έρχομαι
λιγότερος κάθε φορά
--πούλησα και το κιμονό σου

δεν έπιασα ούτε στίχο.

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Τα ποιήματα του Μανδαρίνου, Ύψιλον 2002

Pantelis Boukalas

                                                 Heraklis Parcharidis, Games, promises of love 2008

Darkseeker

You flow within me.

As rich as the night.

And with the sun

I direct in the market

the inner panther

the self-devouring

Cause love is cancer

multiplying you

to erase you.

Pantelis Boukalas, Signs of Perdition, 1991

Ερεβοδίφης  

Ρέεις εντός μου.

Πάμπλουτος όσο η νύχτα.

Kαι με τον ήλιο

σκηνοθετώ στην αγορά

τον μέσα πάνθηρα

τον αυτοφάγο.

Ότι καρκίνος ο έρωτας

πολλαπλασιάζοντάς σε

για να σε σβήσει.

Παντελής Μπουκάλας, Σήματα Λυγρά, Άγρα 1991

Yiannis Patilis

                 

Clara Lieu , Shadows

           

What a great anonymity Death is.

(And what Memory,

My God!

N o o n e 

Is forgotten!)

Yiannis Patilis

‿‿‿‿‿‿‿‿‿‿‿‿

Τι τεράστια ανωνυμία ο θάνατος.

(Και τι Μνήμη,

Θεέ μου!

Κ α ν έ ν α

Δεν ξεχνάει!)



Γιάννης Πατίλης

Kostas Stergiopoulos

                                                                     Christos Bokoros
ΙV.

The tempest resides in your naked breasts,
with the palpitation of the earth your heart beats
and with the juice of the trees your blood swells.
You know how to sail on the wing of the wind.

Moonstruck you look for me at midnight·
you look for the sky on earth, you ask for the earth in the sky.
But most of all you know the night's misteps.
You know how to hunt birds and clouds,
when I steal you from another's hidden vineyard,
you know the secret path of love.

I lean to listen to  the earth and to your heart.


Kostas Stergiopoulos, Transformations of the idol, Midnight sun, 1991

ΙV.

Η τρικυμία κατοικεί στα γυμνά στήθη σου,
με τον παλμό της γης χτυπάει η καρδιά σου
και με των δέντρων το χυμό φουσκώνει το αίμα σου.
Ξέρεις με το φτερό του ανέμου ν' αρμενίζεις.

Αλαφροΐσκιωτη με ψάχνεις τα μεσάνυχτα·
τον ουρανό στη γη ζητάς, τη γη στον ουρανό γυρεύεις.
Μα πιο καλά ξέρεις της νύχτας τα στραβά πατήματα.
Ξέρεις να κυνηγάς πουλιά και σύννεφα,
όταν σε κλέβω από άλλου τον κρυφό αμπελώνα,
ξέρεις το μυστικό το μονοπάτι του έρωτα.

Σκύβω ν' αφουγκραστώ τη γη και την καρδιά σου.


Κώστας Στεργιόπουλος . Οι μεταμορφώσεις του ειδώλου, Ο ήλιος του Μεσονυκτίου, Νεφέλη 1991

Dionisis Karadjas

                                                                                 

                                                                                      Christian Schloe

When you leave , don't scare the birds,

hold firmly the sky, to count night as my home

and seal the sea to prevent the water from escaping

if it starts to rain as I am unused to loneliness I 'll slip and get drowned.

Dionisis Karadjas

‿‿‿‿‿‿‿‿‿‿‿‿

Όταν φύγεις, μην τρομάξεις τα πουλιά, 

τράβηξε γερά τον ουρανό,να μετρώ τη νύχτα σαν πατρίδα 

και κλείσε καλά τη θάλασσα μην κόψει το νερό 

και πιάσει βροχή κι άμαθος στη μοναξιά γλιστρήσω και πνιγώ. 

Διονύσης Καρατζάς

Leonidas Kakaroglou

                                                 Gustave Caillebotte, the orange trees, 1878

It's spring again
Everybody is in the streets
I don't know what they are looking for
But my eyes hurt
From so much light
That's why I close them
And I can't
Find you


Leonidas Kakaroglou


Ανοιξη πάλι
Ολος ο κόσμος στους δρόμους
Δεν ξέρω τι ψάχνει
Ομως εμένα πονάνε τα μάτια μου
Από το τόσο φως
Γι αυτό τα κλείνω
Και δεν μπορώ
Να σε βρω


Λεωνίδας Κακάρογλου

Alexios Mainas

                                                                 Irma Haselberger

                                                     

I. The truth

On a night of 1914
Kafka dreamt of
the body

of Felice
unseen in the mirror
to cumber leaning
on the visible one.

II. The truth which is not completed

Maybe because he wrote to her
at least once a day.

Need is another thing 

we take it for love

it comes gradually as a chain

made of pleasant links.

Some moments still flood 

the others.

We live on our own

but it is said that most of us 

will never regain

sufficiency.

Alexios Mainas

Ι. Η αλήθεια 

Μια νύχτα του 1914
ο Κάφκα ονειρεύτηκε
το σώμα

της Φελίτσε
αόρατο μες στον καθρέφτη
να βαραίνει στηριζόμενο
σ' αυτό που φαινόταν.

ΙΙ. Η αλήθεια που δεν ολοκληρώνεται

Ισως γιατί της έγραφε κάθε μέρα
τουλάχιστον ένα γράμμα.
Η ανάγκη είναι άλλο πράγμα
το ομολογούμε ως αγάπη
κι έρχεται σιγά σιγά σαν καδένα
από ευχάριστους κρίκους.

Κάποιες στιγμές διατρέχουν
ακόμα τις άλλες.
Ζούμε μόνοι
αλλά λένε ότι πολλοί από μας
δε θ' ανακτήσουμε ποτέ
την αυτάρκεια. 

Αλέξιος Μάινας, Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή: "Ο διαμελισμός του Αδάμ" 2008-2015

Odysseas Elytis

                                                             Nikos Hadjikyriakos-Ghikas                   

  ...  to become wind for the kite

      and kite for the wind

      even if the sky is not there.

         Odysseas Elytis 

... νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ
    καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο,  
    ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει. 

       Οδυσσέας Ελύτης , Ο μικρός Ναυτίλος

Angeliki Sidira

                                              Collage Magritte, Dangerous liaison boudoir

"All for an empty tunic, all for a Helen"

Her phantom throughout the centuries
lingers, stops
in empty tunics, she puts them on
and a series of Helens rise
greek Helens
eternally swinging
between a Paris and a Menelaus.
They never settle down.
An irrelevant, winged God
interferes and captures them.
Then he abandons them
in a random Egypt.

In exile and misunderstood
burdened with such a fatal duty
-so many wars and so many dead-
endure in silence
their permanent curse,
beauty!


Angeliki Sidira, Bidirectional attraction, 2011

Για ένα  πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη...

Το φάντασμά της μέσα στους αιώνες 
πλανιέται, σταματάει 
σ’ αδειανά πουκάμισα, τα ντύνεται 
και μια σειρά Ελένες ξεπετάγονται 
ελληνικές Ελένες 
που αιώνια ταλαντεύονται 
ανάμεσα στον Πάρι κι έναν Μενέλαο. 
Ποτέ τους δεν κατασταλάζουν. 
Πάντοτε παρεμβαίνει 
κάποιος άσχετος, φτερωτός Θεός και τις απάγει.
Ύστερα τις εγκαταλείπει 
σε μια τυχαία Αίγυπτο.

Εξόριστες και παρεξηγημένες 
επωμισμένες μ’ ένα χρέος ολέθριο 
-τόσους πολέμους και νεκρούς- 
βουβά υπομένουνε 
τη μόνιμη κατάρα τους 
την ομορφιά! 

Αγγελική Σιδηρά, ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ ΕΛΞΗ, εκδόσεις Καστανιώτη και Διάττων, 2011 

Christos Laskaris

Evelyn De Morgan , Flora, 1894

Reading a poem

I was reading a poem about spring
when I saw her
coming from far:
half woman, half dream.
She was heading down the path
wreathed with cherry blossoms.
Just then I realised how powerful poems are.

Christos Laskaris

c   c   c   c

 Διαβάζοντας ένα ποίημα

Διάβαζα ένα ποίημα για την άνοιξη

όταν την είδα  

να έρχεται από μακριά: 

μισή γυναίκα, μισή όνειρο.

 Κατέβαινε το μονοπάτι κάτω 

στεφανωμένη με άνθη κερασιάς. 

 Τότε κατάλαβα τι δύναμη έχουν τα ποιήματα.

Χρίστος Λάσκαρης,

Από τη συλλογή «Τέλος του προγράμματος», 1997 –συγκεντρωτική έκδοση «Χρίστος Λάσκαρης – Ποιήματα», εκδ. Γαβριηλίδης, 2004

Miltos Sachtouris

                                                                          Flora, Pompeii


Let every Spring be judged by her joy
every flower by its colour
every hand by its caress
every kiss by its shiver.

Miltos Sachtouris

Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ' τ' ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί. 

.
Μίλτος Σαχτούρης, Η Άνοιξη αλλιώς,Ποιήματα 1945 — 1998,εκδ. Κέδρος,2014

Stella Alexopoulou

                                         Hesiod Listening to the Inspirations of the Muse,
                                                        Edmond-François Aman,1890



PSAPFA

The tenth
The ultimate muse
I have fallen down by the high
Lefkada's  cliffs.

My separate limbs
Got enfolded in harmony
Around dead lovers
Palimpsest me,  fragment.

Ι was spelled by national papers

Pious monks shivering

Filled with me  the gaps

Of their leaking walls.
Archeologists, philologues, conservators
Try to assemble me
Adjusting  me
Wings.

I never jumped into the void
It was just
The moon that hid
And I sleep alone.

Stella Alexopoulou, 2005

ΨΑΠΦΑ

Η δέκατη
Η έσχατη μούσα
Καταγκρεμίστηκα από τους ψηλούς
Της Λευκάδας βράχους.

Τα σκόρπια μέλη μου
Τυλίχθηκαν συντροφικά
Γύρω από νεκρούς εραστές
Παλίμψηστος εγώ, σπάραγμα.      

Εθνικά χαρτιά με συλλάβισαν
Ευσεβείς μοναχοί τρέμοντας σύγκορμοι
Μ’ έχωσαν σε τρύπες
Των τοίχων τους που έμπαζαν.
Αρχαιολόγοι, φιλόλογοι, συντηρητές
Με συναρμολογούν
Μου προσαρμόζουν
Φτερά.

Ποτέ δεν πήδηξα στο κενό.
Απλώς
Κρύφτηκε το φεγγάρι
Κι εγώ κοιμάμαι μόνη.


Στέλλα Αλεξοπούλου, Ανέκδοτα Ποιήματα, 12/5/2005
(Για τον Τάσο Γαλάτη και τον Βάσο Τσακατίκα)

Kostis Gimossoulis

                                                      Juan Gris, Violin and Guitar

A kiss on the ice

I wake up the ice fairy with a hot kiss.

But I am not a prince.

I am the red violin that persists in the indifferent air.

Kostis Gimossoulis, Jealously returning to Love, 2004

Φιλί στον πάγο

Ξυπνάω την παγωμένη νεράιδα με καυτό φιλί.
Δεν είμαι όμως πρίγκιπας.
Είμαι το κόκκινο βιολί που επιμένει μέσα στον αδιάφορο αέρα.

 Kωστής Γκιμοσούλης, Αγάπη από ζήλια, εκδ. Κέδρος, 2004

Leonidas Kakaroglou

                                   

                                                                   Zsuzsanna Mészáros                                    

Borrowed umbrella

Now that

It seldom rains during winter

I keep your umbrella

Stored in the closet

And I never open it anymore
I am afraid that if I get fooled
And open it
Old rains that had made it wet

Will drift me away

Into the stream

Of your absence

Leonidas Kakaroglou, Memory almost full, 2014

ΔΑΝΕΙΚΗ ΟΜΠΡΕΛΑ


Τώρα τους χειμώνες
Βρέχει ελάχιστα
Κι έτσι την ομπρέλα σου
Τη φύλαξα στη ντουλάπα
Και δεν την ανοίγω ποτέ πια
Φοβάμαι πως αν ξεγελαστώ
Και την ανοίξω
Παλιές βροχές που τη μουσκέψανε
Θα με παρασύρουν
Στο ρυάκι
Της απουσίας σου


Λεωνίδας Κακάρογλου, Μνήμη σχεδόν πλήρης, Εστία 2014

Orestis Alexakis

                                                                           Solar Sisters

     As I grieved

    As I grieved

    silently

    by the grave

    a sudden joy

    shook me

  

    as if somewhere

    had just

   dawned

    Orestis Alexakis

     Κι όπως θρηνούσα

   Κι όπως θρηνούσα
   σιωπηλά
   στο μνήμα

   μια ξαφνική χαρά
   με συνεπήρε

   σα να 'χε κάπου
   μόλις
  ξημερώσει


ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ, ΨΥΧΟΓΕΝΕΙΑ

Leonidas Kakaroglou

                                                Shoda Koho, moonlit sea, ca 1910-1920

                     

On one side 

You on one side 

February in the middle

Full Moon over the corner

Colour imperceptibly yellow

Leonidas Kakaroglou, Οn the white of the sea floor, 1989




ΣΤΗ ΜΙΑΝ ΑΚΡΗ


Στη μιάν άκρη εσύ
Στο κέντρο ο Φεβρουάριος

Ψηλά στη γωνία η Πανσέληνος
Χρώμα ανεπαισθήτως κίτρινο 

Λεωνίδα Κακάρογλου, Στο λευκό του βυθού, Πλέθρον 1989]

Giorgis Pavlopoulos

                                                 Cat, sumi-e painting by Takeuchi Seiho



My cat

an alchemist of pleasures,

a master of surprises,

a director of his shadow



Giorgis Pavlopoulos





Ο γάτος μου

αλχημιστής απολαύσεων,

αριστοτέχνης εκπλήξεων,

σκηνοθέτης της σκιάς του


Γ. Παυλόπουλος

C. P. Cavafy, On board the ship

                                                       John Singer Sargent, Head of a man, ca. 1875

On board the ship

It certainly resembles him that small,
pencil sketch of his.

Quickly made on the ship's deck;

a charming afternoon.

The Ionian Sea all around us.

It looks like him. Still I remember him more handsome.

He was sensual to passion,

and that lit his expression.

So much more handsome he appears to me

now that my soul recalls him, out of  Time.

Out of Time. All these things are very old —

the sketch, the ship, the afternoon .

C. P. Cavafis, Poems 1897-1933, edit. Icaros

Του πλοίου

Τον μοιάζει βέβαια η μικρή αυτή,
με το μολύβι απεικόνισίς του. 

Γρήγορα καμωμένη, στο κατάστρωμα του πλοίου· 
ένα μαγευτικό απόγευμα.  
Το Ιόνιον πέλαγος ολόγυρά μας. 

Τον μοιάζει. Όμως τον θυμούμαι σαν πιο έμορφο. 
Μέχρι παθήσεως ήταν αισθητικός,   
κι αυτό εφώτιζε την έκφρασί του.
Πιο έμορφος με φανερώνεται 
τώρα που η ψυχή μου τον ανακαλεί, απ’ τον Καιρό. 

Aπ’ τον Καιρό. Είν’ όλ’ αυτά τα πράγματα πολύ παληά —
το σκίτσο, και το πλοίο, και το απόγευμα. 

Κ. Π. Καβάφης


(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Alexios Mainas

Nikiforos Lytras

                                                         
(19:08) Six synonyms of Georg Heym

Large pomegranates
like hearts
with cracks

like afternoons
at the end
of high school.


Alexios Mainas, Occam's razor, Mikri Arktos editions, 2014



(19:08) Έξι συνώνυμα του Γκέοργκ Χάυμ

Μεγάλα ρόδια
σαν καρδιές
με ρωγμές

σαν απογεύματα
στα τέλη
του λυκείου.

Αλέξιος Μάινας, "Το ξυράφι του Όκαμ", Αθήνα, 2014, Εκδ. Μικρή Άρκτος

Thomas Ioannou

                                                                            Ismael Nery , Us, 1926


15 HIPPOCRATOUS ST.

Wearing again the same body
You have forgotten  to button up
The wound in question
Challenging   the past
To interfere

But this stands waterproof
On the opposite bank
It does not accept the arbitration of time
It withdraws and its level
Constantly lowers in our life
Leaving our bodies uncovered

And our eyes
Fail to meet
Bridges that missed reaching the other end
And are left like hands stretching out
Βut alas times catches up with them
Αnd not a drop of embracement
Ιs left to the touch.

And on the point you 'd say we would be covered
By a river, an impetuous flowing passion
That would sweep the barriers
The mouth now dry
And our words drained

What were you doing in Hippocratous street
with your hair loose?
A swarm of fears
Crossing the stillness

The day was late on your face
And your fingers were left forgotten
On my coat
As if looking for my button

God was late to move
Into another plan
It got dark
And the sun still there
an intruder  standing

Light at half mast


Thomas Ioannou,15 Ηippocratous st. , 2011


ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15

Φοράς πάλι το ίδιο σώμα
Ξέχασες όμως να κουμπώσεις
Την επίμαχη πληγή
Προκαλώντας το παρελθόν
Να επέμβει

Όμως αυτό αδιάβροχο στέκει
Στην απέναντι όχθη
Δεν αποδέχεται τη διαιτησία του χρόνου
Αποσύρεται και η στάθμη του
Διαρκώς χαμηλώνει στη ζωή μας
Αφήνοντας τα σώματά μας ακάλυπτα

Και τα βλέμματά μας
Αποτυγχάνουν να διασταυρωθούν
Γέφυρες που δε φτάσανε στην άλλη όχθη
Κι έμειναν χέρια που τείνουν
Μα φευ τους προλαβαίνει ο καιρός
Και ούτε μια στάλα σμίξιμο
Δεν απομένει στην αφή

Κι εκεί που έλεγες θα μας σκεπάσει
Ένας ποταμός, ένα ρέον πάθος ορμητικό
Που θα σαρώσει τα φράγματα
Μια στέγνα τώρα στο στόμα
Και οι λέξεις μας ξεζουμισμένες

Τι γύρευες στην Ιπποκράτους
Με τα μαλλιά σου λυτά;
Ένα σμάρι φόβων
Που διέσχιζε την άπνοια

Αργοπορούσε η μέρα στο πρόσωπό σου
Και τα δάχτυλά σου ξεχάστηκαν        
Επάνω στο παλτό μου                          
Λες και γύρευαν το κουμπί μου          

Άργησε να προχωρήσει
Σε άλλο πλάνο ο Θεός
Βράδιασε            
Και ο ήλιος εκεί
Να στέκει παρείσακτος

Μεσίστιο φως


Θωμάς Ιωάννου, Ιπποκράτους 15, 2011

Nikos-Alexis Aslanoglou

                                     
                                      Parviz Payghamy, wild flower

Even if you all ravaged my stadium

Even if you all  ravaged my stadium my heart is
a red brick and a costruction material
like a harmonica in the demolition

Even if this field is parched by the sun
I 'll become fresh fruit flower dusk
making your childish eyes blossom.

Even if it rains in the small station I 'll drag
your music into the ruins
like light spent in the sink.


Nikos-Alexis Aslanoglou, Poems for a summer, 1963

Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο

Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο η καρδιά μου είναι
κόκκινο τούβλο και υλικό για οικοδομές
σα φυσαρμόνικα μέσα στην κατεδάφιση

Κι αν τσουρουφλίζεται στον ήλιο αυτός ο κάμπος
θα γίνω δροσερός καρπός λουλούδι απόβραδο
βλασταίνοντας τα παιδικά σου μάτια

Κι αν βρέχει στο μικρό σταθμό θα σέρνω
τη μουσική σου μέσα στα χαλάσματα
σαν ξοδεμένο φως στο νεροχύτη.

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ποιήματα για ένα καλοκαίρι ,1963

Faidros Barlas

                                                                             Achilleas Drougas : In search of Dionysus

LEOPARDS

We burrowed frightened into our homes
when the leopards

made their appearance in town.

Wild , thirsty for blood, looked
bleary-eyed at the shut doors-
if somebody showed up, to tear him apart.

But slowly— maybe  the meat
which hung abundant on the hooks
of the abandoned butcher shops
soothing their primitive,
voracious hunger —
maybe the beautiful sunshine of our town
taking profit, lolling,
lying in the middle of empty streets –,
leopards have begun,
more or less, to get more tamed.

One or two , took courage , they approached them,
fed them with delicacies, kept for such
times of need, at home.

Leopards have eaten them—
licked their snout,
stretching themselves.

"It's obvious", somebody said,
"they won't eat us, if they know
that we 'll throw them treats. "

In this way, in a while, we all took liberties· 
we opened doors and windows wide,
crossing  streets and squares
 men and leopards together.

You could only tell by the skin.

Οf course, we stepped aside at their sight,
we offered them the best meat,
the finest selection of charcuterie,

we declared , loudly, to each other,

that animals more beautiful than these,

whose presence honoured our city,

have never been  seen before in our life!

Some , once, taking too much courage,

while watching the leopards getting idle —  

from the abundant food thrown to them,

the sunshine, the rest and leisure — 

have thought that it would be convenient to chase them away.

But the leopards have torn them to thousand pieces,
before  even laying a hand on them.

Since then, we kept it in mind,
we had it printed in every zoology book
we learn it by heart everyday like a prayer:

"Leopards never harm anybody,
 unless you harm them·
 never lay a hand on them,
 and you won't get harmed."

All of us by now,willingly and consentiously,  feed them,
willingly and consentiously  we give them treats
and whoever has a soft and skillful hand
caresses their back or their snout.

And the leopards — who would believe it?— 
rub themselves pleased on them,
leaving little groans of pleasure.

So — we came to a conclusion —  this is the way
for someone to treat leopards• 
and now we are teaching it to our children,
so  they can teach it
to the children of their children:

teach them to love the leopards,
to respect the leopards,
to feed the leopards,
since forever, as we know, leopards —
beyond illness or evil! —
will be the  masters in our town.


Faidros Barlas

ΟΙ ΛΕΟΠΑΡΔΑΛΕΙΣ

Τρυπώσαμε όλοι στα σπίτια μας έντρομοι
όταν φάνηκαν
οι λεοπαρδάλεις στην πόλη.

Αγριεμένες, διψασμένες για αίμα, κοιτάζανε
με μάτι θολό τις κατάκλειστες πόρτες –
μη ξεμυτίση κανένας, να τον ξεσκίσουν.

Σιγά-σιγά όμως,
θέλεις το κρέας —
που κρεμότανε άφθονο στα τσιγκέλια
των παρατημένων κρεοπωλείων
και καταπράυνε την αρχαία,
την αχόρταγη πείνα τους —
θέλεις οι ωραίες λιακάδες της πόλης μας —
που τις χαιρόντουσαν, χουζουρεύοντας,
ξάπλα στη μέση των έρημων δρόμων –,
οι λεοπαρδάλεις αρχίσανε,
όσο νάναι, να ημερεύουν.

Ξεθαρρέψανε κάνας-δυο, τις πλησιάσανε,
τις ταΐσανε με λιχουδιές, που φυλάγαν,
για τέτοιες ώρες ανάγκης, στο σπίτι.

Οι λεοπαρδάλεις τις φάγανε —
γλείψαν και το μουσούδι τους,
τεντωθήκανε.

«Φανερό», είπε κάποιος,
«δεν θα φάνε κ’ εμάς, άμα ξέρουν
πως θα τους ρίχνουμε λιχουδιές.»

Έτσι, σε λίγο καιρό, ξεθαρρέψαμε όλοι·
ανοίξαμε πόρτες και παράθυρα διάπλατα,
κυκλοφορούσαμε στους δρόμους και στις πλατείες,
άνθρωποι και λεοπαρδάλεις ανάκατα.

Απ’ το τομάρι πια μόνο μας ξεχώριζες.

Βέβαια, παραμερίζαμε με σέβας στο διάβα τους,
τους προσφέραμε τα καλύτερα κρέατα,
τις εκλεκτότερες ποικιλίες αλλαντικών,
δηλώναμε, φωναχτά, ο ένας στον άλλο,
πως ωραιότερα ζώα από αυτά,
που η παρουσία τους τιμούσε την πόλη μας,
δεν είχαμε ξαναδή στη ζωή μας!

Μερικοί, μια φορά, παραπαίρνοντας θάρρος,
καθώς βλέπανε τις λεοπαρδάλεις να μπαταλεύουν —
απ’ το πολύ φαΐ που τους ρίχναμε,
τη λιακάδα, την ξάπλα και το χουζούρι —
φαντάστηκαν πως θάταν βολετό να τις διώξουν.

Μα οι λεοπαρδάλεις τους κάνανε χίλια κομμάτια,
πριν προλάβουν ν’ απλώσουν χέρι απάνω τους.

Από τότε, το βάλαμε καλά στο μυαλό μας, 
το τυπώσαμε σ’ όλα τα βιβλία ζωολογίας, 
το αποστηθίζουμε κάθε μέρα σαν προσευχή:

«Δεν πειράζουν οι λεοπαρδάλεις, 
αν δεν τις πειράξης• 
μην τις πειράζης, 
για να μη σε πειράξουν.» 

Όλοι πια, πρόθυμα κ’ ευσυνείδητα, τις ταΐζουμε,
πρόθυμα κ’ ευσυνείδητα τους φέρνουμε λιχουδιές –
κι όσοι έχουνε χέρι απαλό κι επιδέξιο 
τους χαϊδεύουν τη ράχη ή το μουσούδι. 


Κ’ οι λεοπαρδάλεις — ποιος θα το πίστευε; — 
τρίβονται λιγωμένες απάνω τους,  
αφήνοντας μικρά μουγκρητά ευχαρίστησης.

Αυτός — καταλήξαμε — είναι ο τρόπος 
για ν’ αντιμετωπίζη κανείς τις λεοπαρδάλεις• 
και τον μαθαίνουμε τώρα και στα παιδιά μας, 
για να τον μάθουν κι αυτά 
στα παιδιά των παιδιών τους:

να τα μάθουν ν’ αγαπούν τις λεοπαρδάλεις,
να σέβωνται τις λεοπαρδάλεις, 
να ταΐζουνε τις λεοπαρδάλεις,
αφού για πάντα, όπως ξέρουμε, θάναι —
έξω από κακό ή αρρώστεια! — 
οι λεοπαρδάλεις αφέντες στην πόλη μας.


 Φαίδρος Μπαρλάς, Άπαντα, Εκδ: Τα Νέα Ελληνικά , 2014

Angeliki Lalou

       

                                           Lionel Walden, Night train, (1861-1933)

We count losses

We file defeats

One after another

We spend our time

On lonely platforms

Always waiting

For the wrong train

Usually delayed

A lifetime and two days

Suitcases are kept in the customs

Or forgotten in the missing luggage

And the hands lost  in pockets

Hiding  our embarrassment

When there is nothing left to hold anymore

Just sand on the fingers

To build the castles of memories

In every step we take

And to have them ruined

As soon as we turn our back

In our absentia


Angeliki Lalou

Μετράμε απώλειες

Στοιχίζουμε ήττες

Τη μία πάνω στην άλλη

Περνάμε τον καιρό μας

Σε μοναχικές αποβάθρες

Περιμένοντας πάντα

Το λάθος τρένο

Που ως συνήθως αργεί

Μια ζωή και δυο μέρες

Οι βαλίτσες κρατημένες στο τελωνείο

Ή ξεχασμένες στα απολεσθέντα

Και τα χέρια χωμένα στις τσέπες

Να κρύβουν την αμηχανία

Πως δεν έμεινε τίποτα πια να κρατήσουν

Μόνο άμμος στα δάχτυλα

Να χτίζονται κάστρα από αναμνήσεις

Σε κάθε μας βήμα

Και να γκρεμίζονται

Μόλις γυρίσουμε την πλάτη

Ερήμην μας




Αγγελική Λάλου

Kostas Stergiopoulos

                                                        Christian Schloe, Night flight

The Stranger

In our darkest depths
somebody holds the key of our existence,
always lost, solitary and enigmatic,
with memory older than the world, loaded
with all our wounds and remorses.

Sad, teasing or even happy
invisible  he reigns over us:
he receives the outer impact
and gives the answer.
He reminds us of the past
and foretells the future.

Sometime , however,  he leaves us unaware.
And when ignorant we plan new outings
he leans by then  exhausted, sleepy
and he is ready to migrate, showing no concern
for our own ephemeral  earthy plans.


Kostas Stergiopoulos, The shadow and the light, 1960

Ο Άγνωστος

Στα σκοτεινά έγκατά μας κατοικεί
κάποιος που το κλειδί κρατάει της ύπαρξής μας,
χαμένος πάντα, μοναχός κι ανεξιχνίαστος,
με μνήμη πιο παλιά απ' τον κόσμο, φορτωμένος
με τις πληγές μας όλες και τις τύψεις μας.

Θλιμμένος, περιπαιχτικός ή και χαρούμενος,
αόρατος μας κυβερνά:
δέχεται απ' έξω τον αντίχτυπο
και δίνει την απάντηση.
Τα παρελθόντα μας θυμίζει
και τα μέλλοντα μας προμηνά.

Κάποτε, ωστόσο, μας αφήνει ανυποψίαστους.
Κι εκεί που ανίδεοι σχεδιάζουμε νέες εξορμήσεις,
εκείνος γέρνει πια κατάκοπος, έχει νυστάξει
κι είν' έτοιμος ν' αποδημήσει, αδιαφορώντας
για τα δικά μας τα εφήμερα επίγεια σχέδια.

ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ, Η σκιά και το φως ,1960

Kostas Stergiopoulos

                                          Carl Vilhelm Holsoe

Furtive act

She was beautiful in her vagueness
the one keeping me
between darkness and light,
where night and day keep in balance,
with half her face in the light and the other half in the dark.

Beautiful, with undefined extensions.

As if it breaks dawn in winter
a bright day in mid-January,
and sometimes, as if "on the other
side of the death notices".

A furtive act,
that sometime comes to an end
like life.


Kostas Stergiopoulos, When there is still time, 2008

Πράξις λαθραία

Ήταν ωραία στην αοριστία της
αυτή που με κρατούσε
ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως,
εκεί που ισορροπούν η μέρα με τη νύχτα,
με μισό πρόσωπο στο φως και τ' άλλο στο σκοτάδι.

Ωραία, με προεκτάσεις απροσδιόριστες. 

Όπως όταν χαράζει το χειμώνα
μέρα λαμπρή στα μέσα του Γενάρη,
κι άλλοτε, σαν «από την άλλη
μεριά αγγελτηρίων θανάτου».

Πράξις λαθραία,
που κάποτε κι αυτή τελειώνει
σαν τη ζωή.



Κώστας Στεργιόπουλος, Όσο είναι ακόμα καιρός, Ερμής, 2008
ανθολόγηση: Στέφανος Διαλησμάς

Aggeliki Eleftheriou

     

Peter Vilhelm Ilsted , 1909

When poets don't write they waste away
They swear to themselves

That the cause is different

A forthcoming body illness

Maybe the loves that have faded away

They put their room in order

Old keys and receipts

Useless those keys

And those receipts can recast no debt

They fold their clothes 

Like the priests do their vestments

They walk slowly carefully

Like old tourists

Aways in order

They reach no paper anymore

White frightens them

Aggeliki Eleftheriou, I will smoke, 2004

a     a    a    c

Οι ποιητές όταν δε γράφουν μαραζώνουν
Ορκίζονται στον εαυτό τους
Πως η αιτία είναι άλλη
Κάποια ασθένεια του σώματος που έρχεται
Ίσως οι έρωτες που έσβησαν
Βάζουνε τάξη στην κάμαρά τους
Παλιά κλειδιά και αποδείξεις
Τίποτε δεν ανοίγουν ετούτα τα κλειδιά
Κι οι αποδείξεις δεν παραγράφουνε κανένα χρέος
Διπλώνουνε τα ρούχα τους
Όπως οι ιερείς τα άμφια
Περπατούν αργά προσεχτικά
Σαν ηλικιωμένοι τουρίστες
Τάξη τάξη
Δεν πιάνουν πια χαρτί
Το άσπρο τούς τρομάζει


ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ,Θα καπνίζω, Γαβριηλίδης, 2004

Michalis Ganas

                                                          Ivan Aivazovski, The Black Sea at night, 1879

Oh my night don't change

Keep your black safe

Keep the jasmin in the teeth

And the women we loved

Lull them in fresh shadows

So we can have a place to hide.

Michalis Ganas, The smoker's sleep, Poems 1978-2012

a     a    a    c

Νύχτα μου μην αλλάξεις
Κράτα το μαύρο σου καλά
Κράτα το γιασεμί στα δόντια
Και τις γυναίκες που αγαπήσαμε
Νανούρισέ τες σε χλωρά σκοτάδια
Να 'χουμε κάπου να κρυφτούμε.


Μιχάλης Γκανάς. Ποιήματα 1978-2012, Ο Ύπνος του Καπνιστή. Εκδόσεις Μελάνι.

Marianthi Markopoulou

                                                                Photo: Pink bedroom, window seat
                                               Richard Tuschman recreates Edward Hopper paintings.
                                                      

What I fear the most is 

us to become married

comfortable in fluffy slippers

and browse asset accounts on the veranda

our bed to become just a piece of furniture

and our kisses peckings

to carry umbrellas when it rains

and the clock 

at the right time

without truancy

without yearnings

you to become abundant 

instead of missing

What I fear the most 

is us from gang to become government.

Marianthi Markopoulou

±  ±  ±  ±

Εκείνο που πιο πολύ φοβάμαι είναι
μη γίνουμε παντρεμένοι
μη βολευτούμε σε χνουδάτες παντόφλες
και φυλλομετράμε λογαριασμούς παγίων στη βεράντα
μη γίνει το κρεβάτι μας έπιπλο
και τα φιλιά μας πεταχτά
να κουβαλάμε ομπρέλες όταν βρέχει
και ρολόι
στη σωστή ώρα
χωρίς κοπάνες
χωρίς λαχτάρες
μη μου περισσεύεις
αντί να μου λείπεις
Εκείνο που πιο πολύ φοβάμαι
είναι μη γίνουμε από συμμορία κυβέρνηση.

  Μαριάνθη Μαρκοπούλου 

Orestis Alexakis

Edgar Degas , Melancolie, c.1869

 And don't ask why I am sad

It 's because behind your silence travel

the caravans

of the forgotten

It 's because in your eyes shake

the shadows of the dead

the shapes of the beloved

It's because you look like a travel to the infinite

It s because you reveal new paths

It's because you shut

the trap doors

and you dawn in the new miracle

It's because in your glow I awake

as if I believe

I still exist

It's because I owe you so much sky

And I have nothing but a little soil

Orestis Alexakis, the Registrar,1989

Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν

τα καραβάνια

των λησμονημένων

Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν

σκιές νεκρών

μορφές αγαπημένων

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές

Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

Είναι που κλείνεις τις

καταπακτές

και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ

σα να πιστεύω πως

υπάρχω ακόμα

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό

Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα



Ο ρ έ σ τ η ς Α λ ε ξ ά κ η ς , Ο ληξίαρχος, Πλανόδιον 1989